Τελικά υπάρχουν πραγματικοί φίλοι;
Άνθρωποι που βάζουν στην άκρη τον εγωισμό τους και σε συγχωρούν, ό,τι κι αν συμβεί;
Άτομα που είναι εκεί για 'σένα, να σε ακούσουν, να μοιραστούν τον πόνο σου και να καταλάβουν το σκεπτικό σου, όσο περίεργο κι αν είναι;
Aτομα που εκτιμούν όσα μπορείς και όσα έχεις να τους προσφέρεις;
Η αλήθεια είναι... η άγνοια μου. Ειλικρινά, δεν ξέρω πλέον. Το μόνο που ξέρω είναι το ότι θα έκανα τα πάντα προκειμένου να γίνω όσο το δυνατόν περισσότερο κατανοητή σ' αυτούς που αδυνατούν ή -δε θέλουν- να αισθανθούν το εσωτερικό μου.
Γιατί; Τι έχω προκαλέσει και αξίζω τέτοια συμπεριφορά και αδιαφορία; Τόσο λάθος είμαι σε όλα; Τόσο κακό έχω κάνει και γυρνούν όλα μπούμερανγκ; Μα φυσικά, οι ερωτήσεις είναι ρητορικές κατα κάποιο τρόπο. Ειδικά διατυπωμένες για να τονίσω την ανικανότητά μου στην έυρεση της λογικής που θα μ' ενθαρρύνει να διαγράψω τα άτομα που με κάθε τρόπο φαίνεται πως δεν αξίζουν και να προχωρήσω παρακάτω.
Μήπως τελικά στο μυαλό μου δεν αξίζουν; Μήπως κατά τη γνώμη τους η συμπεριφορά μου είναι τόσο απαράδεκτη σε σημείο να μου αξίζει η συγκεκριμένη αντιμετώπιση; Γιατί δεν μπορώ να το διακρίνω; Γιατί προσπαθώ επανειλημμένα να καταλάβω που έχω φταίξει,βασανίζω τον εαυτό μου συνεχώς με ερωτήματα, κάνω συμβιμβασμούς και υποχωρήσεις, προσπαθώ να μην αφήσω μια ανθρώπινη σχέση να γκρεμιστεί λόγω ανουσιων πραγμάτων; Τόση αξία έχει για όλους τους άλλους;
Τόση σημασία, τόση αγάπη; Οι ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι μονόπλευρες. Χρειάζονται τροφή και απο τις δύο μερίες, υπομονή, ταπεινοφροσύνη, κατανόηση, όχι εγωισμό και αδιαφορία.
Ούτε μια εξήγηση δεν αξίζω, έτσι.
Τόση σημασία έχει η φιλία.
Τόση αγάπη με περιτριγυρίζει.
Μα, όλα αυτά είναι προφάσεις. Οι μικρότητες, οι ανούσιες βλακειούλες, είναι αγκιστράκια απο τα οποία μπορεί να πιαστεί ο οποιοσδήποτε, αρκεί να έχει σκοπό να σε πληγώσει, να σε καταστρέψει.
Και τελικά μένεις μόνος. Κρατάς την αγάπη και τις καλές στιγμές στο μυαλό σου, προσπαθείς να τα αποφύγεις και καταλήγεις παρέα με τη μοναξιά σου και μια γδαρμένη ψυχή. Ένα μυαλό γεμάτο απορίες. Μια αγνή καρδιά, να αναβλύζει αίμα.
Εσύ κλαις. Γεμίζεις δάκρυα τα χλωμά μάγουλά σου κι εκείνοι γελάνε, περνούν καλά, χαράζουν ρυτίδες γέλιου στα αναψοκοκκινισμένα ζυγωματικά τους, αφού σε έχουν απομονώσει, σε έχουν εκτοπίσει απο την παρέα που μέχρι χθες υποτίθεται πως ήταν εκεί για 'σένα. Kαι; Αυτό. Έτσι πάει.
Στον κόσμο κυριαρχεί ανισορροπία.
Όμως, αλήθεια. Όταν προξενείς τόσο κακό και πόνο σε κάποιον, δεν φοβάσαι μήπως μια μέρα έρθει και η σειρά σου;
Όταν αδιαφορείς για τον άλλον, τον ειρωνεύεσαι, τον κάνεις σκουπίδι, τη στιγμή που εκείνος ποτέ δε θα έκανε και ποτέ δεν έκανε κάτι παρεμφερές σε εσένα, ποτέ δε σου φέρθηκε άσχημα, πάντα ήταν εκεί να σε ακούσει, γιατί σ' αγαπούσε και το εννοούσε, δεν φοβάσαι μη σου γυρίσει ;
Αισθάνεσαι δυνατός; Nιώθεις ότι μπορείς να υποτάξεις τον άλλον εφόσον του λυγίζεις την ψυχή; Κι αυτό σε χαροποιεί, σωστά; Σωστά...
Όχι δευτερη ευκαιρία. Όχι συζήτηση. Αλλά ούτε καν εξήγηση δεν αξίζω. Μόνο αδιαφορία και απομόνωση. Κι εγώ ακόμα προσπαθώ. Για ποιό πράγμα; Δεν ξέρω ακριβώς.
Ίσως για μαι μάταιη απόδοση δικαιοσύνης. Ίσως για ένα σημάδι οίκτου, ή συγχώρεσης, (για ποιο πράγμα, εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω).
Ορκίζομαι πως μόλις βρω την αιτία εξαιτίας της οποίας ο άνθρωπος πονάει, θα την καταστρέψω, μια για πάντα...
Οι φίλοι είναι εκεί για να σε ακούσουν και να σε καταλάβουν;
ΠΑΠΑΡΙΑ.