Ο χρόνος κυλάει όπως πάντα, ανεμπόδιστα και ανενόχλητα.
Κι εμείς;
Τα θύματα αυτών των στιγμών που εναλάσσονται χωρίς να έχουμε συναίσθηση του πόσο γοργά μας εγκαταλείπουν, αφήνοντας μας τη γεύση εκείνης της πικρής νοσταλγίας.
Εκείνου του αναπόφευκτου συναισθήματος, που όλοι οι άνθρωποι φροντίζουν επανειλημμένα να συντηρούν στα 'σωψυχά τους.
Κάπως έτσι και φέτος. Το καλοκαίρι εξαφανίστηκε χωρίς να γίνει αισθητό, όπως ο ήλιος την ώρα που σουρουπώνει. Όσο διακριτική κι αν ήταν όμως η παρουσία του, επηρέασε ανελλιπώς την προσωπικότητα και ιδιοσυγκρασία μου μ' έναν τρόπο εξαιρετικά σημαντικό και ξεχωριστό απ' όσους είχα συνηθίσει ως τώρα.
Οι επιδράσεις που δέχτηκα εξαιτίας των βιβλίων που έτυχε να πέσουν στα χέρια μου, με ώθησαν στην περαιτέρω ανάλυση ορισμένων συμπεριφορών, καταστάσεων, ενεργειών, γεγονότων. Με βοήθησαν να κατανοήσω πράγματα που μέχρι τώρα έμοιαζαν άλυτα, ανεξήγητα, μέχρι και αδιάφορα.
Παρατηρώ τους ανθρώπους γύρω μου. Συνηθισμένοι στην καθημερινότητά τους, χαμένοι στη ρουτίνα τους, μ' ένα -ενσωματωμένο πλέον στην ψυχή τους- συνεχές άγχος για το αύριο, για τη σταθερότητα στη δουλειά τους, για το μέλλον των παιδιών τους, την παρουσία τους στη χώρα, την ύπαρξή τους στον πλανήτη! Απολαμβάνουν παρόλαταύτα τις διακοπές, μ' ένα χαμόγελο αισιοδοξίας ζωγραφισμένο και μια ελπίδα να βολτάρει στο νου του καθενός, υπενθυμίζοντας τους πόση δύναμη κρύβει ο κάθε άνθρωπος και μέχρι ποιο βαθμό είναι ικανός να τη χρησιμοποιήσει. Γιατί ο πραγματικός πυρήνας της δύναμης, βρίσκεται μέσα μας. Ο κάθε άνθρωπος υποσυνείδητα το γνωρίζει, είτε λίγο είτε πολύ κι αυτός είναι ο λόγος που δεν παραιτείται. Απλώς, κάποιοι έχουν περισσότερη υπομονή και κάποιοι όχι.
Κι ενώ λοιπόν, πλατσούριζα στα υπέροχα, κρυστάλλινα, δροσερά νερά της Αντιπάρου, συνειδητοποίησα πως λείπουν τα γυαλιά ηλίου μου. Θυμήθηκα ότι τα 'χα βάλει στη σακούλα με τα ψώνια, όταν όμως ζήτησα απο τη μητέρα μου να μου τα δώσει, ισχυρίστηκε πως δεν ήταν εκεί , με αποτέλεσμα ν' αρχίσω τις υστερίες και να διαμαρτύρομαι, λες και ευθύνεται εκείνη για την αφηρημάδα μου. Τελικά, απαίτησα να πάρω άλλα. Η απάνηση που έλαβα ήταν η εξής: " Όχι, Μαρία. Την επόμενη φορά απλώς φρόντισε να είσαι λιγότερο αφηρημένη."
Και γκρίνια, γκρίνια, γκρίνια. Ξαφνικά όλα μου έφταιγαν. Οι φίλες μου που αποφάσισαν να μη μου κάνουν παρέα, η έλλειψη συγκέντρωσης μου τον τελευταίο καιρό, η αδιαφορία του πατέρα μου. Μέσα μου διαμαρτυρόμουν: "Ζωή είναι αυτή!!"
Και μετά γέλασα. Και αυτοχαστουκίστηκα.
Και συνειδητοποίησα :
Είμαστε θύματα και των σκέψεών μας.
Αν πιστεύεις πως η ζωή σου δεν εξελίσσεται ομαλά, νομίζω πως ήρθε η ώρα να εξετάσεις και τη στάση και τις σκέψεις που κάνεις. Ίσως είναι ο μόνος τρόπος να βρεις το κλειδί για να πάρεις στα χέρια σου τον έλεγχο της και ν' αλλάξεις το δήθεν "γραφτό" πεπρωμένο σου. Αποφάσισε ποια είναι η ζωή που επιθυμείς, οραματίσου την, επιβεβαίωσέ την, αποφάσισέ το, επικεντρώσου σ' αυτήν και θα βρεθείς να τη ζεις πολύ πιο σύντομα απ' όσο φαντάστηκες.
Και ναι, βρέθηκα την ίδια μέρα, μεταμεσονύκτια, πάνω σ' ένα μηχανάκι κάτω απο τ' αστέρια, με το κυκλαδίτικο αεράκι να ανακατεύει τις τζίβες μου, τις φωνητικές χορδές μου να έχουν εξασθενίσει απο τις κραυγές ενθουσιασμού, τα χέρια μου τυλιγμένα και την καρδιά μου να χοροπηδάει και μια ενδόμυχη φωνούλα, ν' αποκρίνεται : "Nαι, αυτή είναι ζωή!".
Ίσως να ήταν αποτέλεσμα της συνειδητοποίησης που έκανα εκ των προτέρων.
Ίσως να ήταν απλώς τύχη.
Ό,τι κι αν ήταν, χαρακτηρίζεται υπέροχο, αδιαμφισβήτητα! Όπως και ολόκληρο το καλοκαίρι, στο οποίο κάθε στιγμή του προσέδιδε ένα μάθημα το οποίο επιδρούσε θετικά σ' ολόκληρο το είναι μου। Και κάπως έτσι, βρέθηκα ανανεωμένη. Πλήρως προετοιμασμένη ν' αντιμετωπίσω τα εμπόδια και τις δυσκολίες που αναμένονται την υπόλοιπη και τη νέα χρονία. Ήταν ομολογουμένως, ένα απο τα πιο εποικοδομητικά κι ευχάριστα "διαλείμματα" της ζωής μου...
Κι εμείς;
Τα θύματα αυτών των στιγμών που εναλάσσονται χωρίς να έχουμε συναίσθηση του πόσο γοργά μας εγκαταλείπουν, αφήνοντας μας τη γεύση εκείνης της πικρής νοσταλγίας.
Εκείνου του αναπόφευκτου συναισθήματος, που όλοι οι άνθρωποι φροντίζουν επανειλημμένα να συντηρούν στα 'σωψυχά τους.
Κάπως έτσι και φέτος. Το καλοκαίρι εξαφανίστηκε χωρίς να γίνει αισθητό, όπως ο ήλιος την ώρα που σουρουπώνει. Όσο διακριτική κι αν ήταν όμως η παρουσία του, επηρέασε ανελλιπώς την προσωπικότητα και ιδιοσυγκρασία μου μ' έναν τρόπο εξαιρετικά σημαντικό και ξεχωριστό απ' όσους είχα συνηθίσει ως τώρα.
Οι επιδράσεις που δέχτηκα εξαιτίας των βιβλίων που έτυχε να πέσουν στα χέρια μου, με ώθησαν στην περαιτέρω ανάλυση ορισμένων συμπεριφορών, καταστάσεων, ενεργειών, γεγονότων. Με βοήθησαν να κατανοήσω πράγματα που μέχρι τώρα έμοιαζαν άλυτα, ανεξήγητα, μέχρι και αδιάφορα.
Παρατηρώ τους ανθρώπους γύρω μου. Συνηθισμένοι στην καθημερινότητά τους, χαμένοι στη ρουτίνα τους, μ' ένα -ενσωματωμένο πλέον στην ψυχή τους- συνεχές άγχος για το αύριο, για τη σταθερότητα στη δουλειά τους, για το μέλλον των παιδιών τους, την παρουσία τους στη χώρα, την ύπαρξή τους στον πλανήτη! Απολαμβάνουν παρόλαταύτα τις διακοπές, μ' ένα χαμόγελο αισιοδοξίας ζωγραφισμένο και μια ελπίδα να βολτάρει στο νου του καθενός, υπενθυμίζοντας τους πόση δύναμη κρύβει ο κάθε άνθρωπος και μέχρι ποιο βαθμό είναι ικανός να τη χρησιμοποιήσει. Γιατί ο πραγματικός πυρήνας της δύναμης, βρίσκεται μέσα μας. Ο κάθε άνθρωπος υποσυνείδητα το γνωρίζει, είτε λίγο είτε πολύ κι αυτός είναι ο λόγος που δεν παραιτείται. Απλώς, κάποιοι έχουν περισσότερη υπομονή και κάποιοι όχι.
Κι ενώ λοιπόν, πλατσούριζα στα υπέροχα, κρυστάλλινα, δροσερά νερά της Αντιπάρου, συνειδητοποίησα πως λείπουν τα γυαλιά ηλίου μου. Θυμήθηκα ότι τα 'χα βάλει στη σακούλα με τα ψώνια, όταν όμως ζήτησα απο τη μητέρα μου να μου τα δώσει, ισχυρίστηκε πως δεν ήταν εκεί , με αποτέλεσμα ν' αρχίσω τις υστερίες και να διαμαρτύρομαι, λες και ευθύνεται εκείνη για την αφηρημάδα μου. Τελικά, απαίτησα να πάρω άλλα. Η απάνηση που έλαβα ήταν η εξής: " Όχι, Μαρία. Την επόμενη φορά απλώς φρόντισε να είσαι λιγότερο αφηρημένη."
Και γκρίνια, γκρίνια, γκρίνια. Ξαφνικά όλα μου έφταιγαν. Οι φίλες μου που αποφάσισαν να μη μου κάνουν παρέα, η έλλειψη συγκέντρωσης μου τον τελευταίο καιρό, η αδιαφορία του πατέρα μου. Μέσα μου διαμαρτυρόμουν: "Ζωή είναι αυτή!!"
Και μετά γέλασα. Και αυτοχαστουκίστηκα.
Και συνειδητοποίησα :
Είμαστε θύματα και των σκέψεών μας.
Αν πιστεύεις πως η ζωή σου δεν εξελίσσεται ομαλά, νομίζω πως ήρθε η ώρα να εξετάσεις και τη στάση και τις σκέψεις που κάνεις. Ίσως είναι ο μόνος τρόπος να βρεις το κλειδί για να πάρεις στα χέρια σου τον έλεγχο της και ν' αλλάξεις το δήθεν "γραφτό" πεπρωμένο σου. Αποφάσισε ποια είναι η ζωή που επιθυμείς, οραματίσου την, επιβεβαίωσέ την, αποφάσισέ το, επικεντρώσου σ' αυτήν και θα βρεθείς να τη ζεις πολύ πιο σύντομα απ' όσο φαντάστηκες.
Και ναι, βρέθηκα την ίδια μέρα, μεταμεσονύκτια, πάνω σ' ένα μηχανάκι κάτω απο τ' αστέρια, με το κυκλαδίτικο αεράκι να ανακατεύει τις τζίβες μου, τις φωνητικές χορδές μου να έχουν εξασθενίσει απο τις κραυγές ενθουσιασμού, τα χέρια μου τυλιγμένα και την καρδιά μου να χοροπηδάει και μια ενδόμυχη φωνούλα, ν' αποκρίνεται : "Nαι, αυτή είναι ζωή!".
Ίσως να ήταν αποτέλεσμα της συνειδητοποίησης που έκανα εκ των προτέρων.
Ίσως να ήταν απλώς τύχη.
Ό,τι κι αν ήταν, χαρακτηρίζεται υπέροχο, αδιαμφισβήτητα! Όπως και ολόκληρο το καλοκαίρι, στο οποίο κάθε στιγμή του προσέδιδε ένα μάθημα το οποίο επιδρούσε θετικά σ' ολόκληρο το είναι μου। Και κάπως έτσι, βρέθηκα ανανεωμένη. Πλήρως προετοιμασμένη ν' αντιμετωπίσω τα εμπόδια και τις δυσκολίες που αναμένονται την υπόλοιπη και τη νέα χρονία. Ήταν ομολογουμένως, ένα απο τα πιο εποικοδομητικά κι ευχάριστα "διαλείμματα" της ζωής μου...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου