Το στομάχι μου γουργουρίζει σε συνδυασμό με το κεφάλι μου, το οποίο αν συνεχίσει να επεξεργάζεται τις πληροφορίες και τις σκέψεις που χοροπηδούν μέσα σ' αυτό, με βλέπω κάτω απο τη γη.
Θρησκευτικά σου λέει μετά, διάβασε να μορφωθείς, πέρνα στο υποσυνειδητό σου όλα αυτά τα προπαγανδιστικά μηνύματα (τις δήθεν πληροφορίες που θα επιδράσουν θετικά στην προσωπικότητά σου.) Ο χριστιανισμός και ο Θεός και η θεία οικονομία και η σωτηρία του ανθρώπου και μπλαχ μπλαχ. Παπάρια του Καράμπελα. Άλλη όρεξη δεν είχα, στη φάση που είμαι τώρα, να παπαγαλίζω πόσο άψογος θα ήταν ο κόσμος αν ο διάβολος δεν είχε παραπλανήσει το έργο του Θεού με τα τεχνάσματά του κι όλα αυτά για να εξασφαλίσω ένα 20 που θα μου ανεβάσει το μέσο όρο του τετραμήνου.
?
Πόσο νιανιά παίζει να 'ναι η ζωή τελικά, ή καλύτερα, πόσο εμείς τη μορφοποιούμε καθ' αυτόν τον τρόπο;
Ο Θεός είναι το παν. Υποτάξου σ' αυτά που σου επιβάλλονται, κατώτερο ον!
Και να σου το 15αρι στα Θρησκευτικα.
Κυριακή 28 Νοεμβρίου 2010
Κυριακή 23 Μαΐου 2010
Ya xara.
Πωωως πάει;
Πάντα καλά.
Ε ναι. Την υγεία μας να 'χουμε.
Πφ, ποιά υγεία. Μόνο; Δε μου φτάνει, θέλω κι άλλα. Κι άλλα. Συνεχώς κάτι θέλω να έχω. Κι όχι μόνο εγώ. Συνεχώς μένουμε ανικανοποίητοι. Να είδατε. Δεν το κάνω μόνο εγώ, δεν ειμαι η μόνη ανικανοποιήτη, αχάριστη, άπληστη, που τα έχει όλα και θέλει κι άλλα. Υπάρχουν κι άλλοι. Nαι. Δεν είμαι μόνη μου, δεν ειμαι. Γιουχου.
Πεινάω. Το φαγητό είναι κάτι δεδομένο για 'μενα. Κατι που ανα πάσα στιγμή μπορώ να έχω. Ας τεστάρουμε λοιπόν τις αντοχές μας. Πόσο αντέχουμε χωρίς τα δεδομένα "μας";
Νυστάζω.
Ναι, σιγά που θα κοιμηθώ. Να κάνουν πάλι παρτάκι οι σκέψεις και το υποσυνειδητο; Να γίνουν όλα πάλι μια κακοψημένη ομελέτα; Να μαστιγώσουν το μυαλό μου και την καρδιά μου, εικόνες που θα θελα να υπάρξουν στο 00:01 και στο 00:02 μπουκάρει μια δεύτερη σκέψη, λιγότερο ελκυστική και ανατρέπει την επιθυμητή εικόνα; Nαι, νυσταζε εσύ.
Μου λείπει. Ώπα κάτσε, πιάσαμε λαυράκι. Ποιός; Και οι δύο. Το ίδιο; Δε γνωρίζω. Να γνωρίσεις, που να σε πάρει. Περιμένεις να λυθούν όλα δια μαγείας; Ότι η επιφοίτηση θα σου κάνει επίσκεψη με εξτρα δωρο καλλυντικά; Εμπρός, άρπαξε τη ζωή σου στα χέρια σου, άβουλο άτομο. Διεκδίκησε κάτι επιτέλους. Πάψε, ανόητε εαυτέ numb 2. Το λες γιατί είσαι έξω απο το χώρο. Αν έχεις @@, γίνε εαυτός numb 1, φάε το αγγούρι του αισθήματος, της πράξης. Γιατί εσύ πρακτικά, είσαι όλο λόγια.
Λες βλακείες. Μασάμε το ίδιο λάχανο. Ξες γιατί; Γιατί είμαστε τα κομμάτια μιας διχασμένης προσωπικότητας. Όταν αυτή τρέμει, τρέμουμε και τα δυο. Όταν αυτή φοβάται, φοβόμαστε αντίστοιχα. Χαρίζω λύσεις με βάση τη λογική. Μεγενθύνεις παρορμήσεις ώστε να επισκιάζουν κάθε φορά τις εντολές μου. Μα το γνωρίζεις! Ποναμε το ίδιο. Συμβάλλουμε το ίδιο ώστε ν' απαλύνουμε τον πόνο το δικό μας, αλλά και της προσωπικότητας που μας τον προκαλέι. Απλώς πάντοτε, κάθε φορά, επειτα απο έντονο πόλεμο για το ποιος θα επικρατησει έναντι του άλλου και ποιος θα χαρίσει περισσότερη επιρροή στην προσωπικότητα, κάποιος απο τους δυο μας κερδίζει και υπερβαίνει τον άλλον. Εαυτέ numb 1, είσαι η άβυσσος των συναισθημάτων. Εγω, ο εαυτός numb 2, είμαι η προσωποποίηση της λογικής. Μα μέχρι τώρα, εσύ επικρατείς στην τρίτη κατάσταση. Και ρε γαμώτη, επιδεινώνεις το image. Πώς είναι δυνατόν η προσωπικότητα να κοιμάται αγκαλιά με τη ζακέτα του ενός και την επόμενη να πονάει επειδή ο δευτερος αποφάσισε να τη διαγράψει για κάποια άλλη; Επιτελους, κατατοπισέ την κάπου!
Δε βοηθάς numb 2. Εκρεμμεί κάτι που θα ξεσκεπαστεί σε 5 ημέρες. Και πάλι πόλεμο θα χουμε. Κάτσε ρε numb 1, μην είσαι απόλυτος. Οι εξελίξεις ίσως είναι θετικές. Και διαφωτιστικες. Ελπίζω. Ελπίζω. Ελπίζουμε. Ναι ναι ναι όλα τα κομμάτια του εαυτό μου ελπίζουν, όλοι οι "φανταστικοί μου" φίλοι ελπίζουν μαζί μου. Ελπίζουμε, ευχόμαστε, προσπαθούμε, και συμβάλλουμε. Μέχρι τότε; Υπομένουμε.
Έχω διάβασμα. Μα τι με νοιάζει; Πού ακριβώς βρίσκεται το θέλγητρο στο σε ποια κατηγορία ανθρώπων εμπίπτει ο Ιέρων και στο ποιοι σύνδεσμοι εισάγουν δευτερεύουσες αναφορικές προτάσεις; Xμ, μισό, να μαντέψω. Πουθενά; Ω ναιιι, το βρηκα. 'Ενα σοκολατάκι λάκτα έπαθλο + μια μουτζα μπονους. Αλλά βλέπεις, έχουμε και ένα όνομα, ένα επίπεδο. Έχουμε τις εξετάσεις, οι οποίες "εξετάζουν". Εξετάζομαι. Πρέπει να δείξω κάτι άριστο. Όχι καλό. Άριστο. Αλλιώς θα με απογοητευσω. Και εμένα κι όλα τα κομματάκια του εαυτού μου, καθώς επίσης και το 2 με το 0 που αν τα ενώσεις δημιουργείται ενας υπέροχος, αξιοζήλευτος συνδυασμός, που εδω και μέρες ουρλιάζει ακατάπαυστα μέσα στο αυτί μου "Πας να με καταστρέψεις, τι πας να κάνεις." Σκάσε πια. Και σένα υπόψην μου σ' έχω. Γαμώ τη βαθμοθηρία μου.
Κοντεύει 4 τα ξημερώματα. Κι έχω πολλά να κάνω. Έχω ακόμη 5 ενότητες, ανώμαλα ρήματα κι επαναλήψεις. Έχω τις εσωτερικές μου μάχες. Έχω τα όνειρα μου. Έχω... έχω πολλά. Θα εκραγώ!
Απ' την άλλη, υπάρχουν και χειρότερα. Δε χρειάζεται τόση δραματοποίηση, φίλε. Μη σκας. Η ζωή είναι ωραία. Ναι ρε είναι, ακόμη και όσα σου προκαλούν εμετό και άγχος. Είναι το αλάτι σε κάτι γλυκανάλατο. Όπως τα δάκρυα χαράς! Είναι αλμυρά, αλλα μόλις τα γεύεσαι συνειδητοποιείς οτι αυτό που μόλις γεύτηκες ήταν η τρανή απόδειξη για το οτι χάρηκες για κάτι. Κι ας έχει αλμυρή γεύση! Αχ, δεν μπορώ να εκφραστω σωστα.
Τελοσπαντων, ναι.
Αχάριστο πλασματάκι. Ναι εσύ, που γνωρίζεις ότι σε αυτόν τον κόσμο θέμα δευτερολέπτων ειναι απο κει που είσαι τόσο "---------" να γίνεις τόσο "-" και το αντίθετο, παρόλαυτα συνεχίζεις να είσαι αχάριστο. Χα. Πρέπει να γίνεις τόσο "-" για να σταματήσεις; Αυτό θες; Όχι, όχι! Υπόσχομαι. Απο αύριο το ελαττώνω. Ναι οκεη, αυτα τα 'πες και χθες. Μα ήδη το΄χω ελαττώσει! Απο 100% αχαριστη, παραξενη, απροβλεπτη, παρορμητική, άδικη κι ανικανοποιήτη σήμερα έγινα 99,9999999999999999%. Huh? Προοδεύουμε.
Πάντα καλά.
Ε ναι. Την υγεία μας να 'χουμε.
Πφ, ποιά υγεία. Μόνο; Δε μου φτάνει, θέλω κι άλλα. Κι άλλα. Συνεχώς κάτι θέλω να έχω. Κι όχι μόνο εγώ. Συνεχώς μένουμε ανικανοποίητοι. Να είδατε. Δεν το κάνω μόνο εγώ, δεν ειμαι η μόνη ανικανοποιήτη, αχάριστη, άπληστη, που τα έχει όλα και θέλει κι άλλα. Υπάρχουν κι άλλοι. Nαι. Δεν είμαι μόνη μου, δεν ειμαι. Γιουχου.
Πεινάω. Το φαγητό είναι κάτι δεδομένο για 'μενα. Κατι που ανα πάσα στιγμή μπορώ να έχω. Ας τεστάρουμε λοιπόν τις αντοχές μας. Πόσο αντέχουμε χωρίς τα δεδομένα "μας";
Νυστάζω.
Ναι, σιγά που θα κοιμηθώ. Να κάνουν πάλι παρτάκι οι σκέψεις και το υποσυνειδητο; Να γίνουν όλα πάλι μια κακοψημένη ομελέτα; Να μαστιγώσουν το μυαλό μου και την καρδιά μου, εικόνες που θα θελα να υπάρξουν στο 00:01 και στο 00:02 μπουκάρει μια δεύτερη σκέψη, λιγότερο ελκυστική και ανατρέπει την επιθυμητή εικόνα; Nαι, νυσταζε εσύ.
Μου λείπει. Ώπα κάτσε, πιάσαμε λαυράκι. Ποιός; Και οι δύο. Το ίδιο; Δε γνωρίζω. Να γνωρίσεις, που να σε πάρει. Περιμένεις να λυθούν όλα δια μαγείας; Ότι η επιφοίτηση θα σου κάνει επίσκεψη με εξτρα δωρο καλλυντικά; Εμπρός, άρπαξε τη ζωή σου στα χέρια σου, άβουλο άτομο. Διεκδίκησε κάτι επιτέλους. Πάψε, ανόητε εαυτέ numb 2. Το λες γιατί είσαι έξω απο το χώρο. Αν έχεις @@, γίνε εαυτός numb 1, φάε το αγγούρι του αισθήματος, της πράξης. Γιατί εσύ πρακτικά, είσαι όλο λόγια.
Λες βλακείες. Μασάμε το ίδιο λάχανο. Ξες γιατί; Γιατί είμαστε τα κομμάτια μιας διχασμένης προσωπικότητας. Όταν αυτή τρέμει, τρέμουμε και τα δυο. Όταν αυτή φοβάται, φοβόμαστε αντίστοιχα. Χαρίζω λύσεις με βάση τη λογική. Μεγενθύνεις παρορμήσεις ώστε να επισκιάζουν κάθε φορά τις εντολές μου. Μα το γνωρίζεις! Ποναμε το ίδιο. Συμβάλλουμε το ίδιο ώστε ν' απαλύνουμε τον πόνο το δικό μας, αλλά και της προσωπικότητας που μας τον προκαλέι. Απλώς πάντοτε, κάθε φορά, επειτα απο έντονο πόλεμο για το ποιος θα επικρατησει έναντι του άλλου και ποιος θα χαρίσει περισσότερη επιρροή στην προσωπικότητα, κάποιος απο τους δυο μας κερδίζει και υπερβαίνει τον άλλον. Εαυτέ numb 1, είσαι η άβυσσος των συναισθημάτων. Εγω, ο εαυτός numb 2, είμαι η προσωποποίηση της λογικής. Μα μέχρι τώρα, εσύ επικρατείς στην τρίτη κατάσταση. Και ρε γαμώτη, επιδεινώνεις το image. Πώς είναι δυνατόν η προσωπικότητα να κοιμάται αγκαλιά με τη ζακέτα του ενός και την επόμενη να πονάει επειδή ο δευτερος αποφάσισε να τη διαγράψει για κάποια άλλη; Επιτελους, κατατοπισέ την κάπου!
Δε βοηθάς numb 2. Εκρεμμεί κάτι που θα ξεσκεπαστεί σε 5 ημέρες. Και πάλι πόλεμο θα χουμε. Κάτσε ρε numb 1, μην είσαι απόλυτος. Οι εξελίξεις ίσως είναι θετικές. Και διαφωτιστικες. Ελπίζω. Ελπίζω. Ελπίζουμε. Ναι ναι ναι όλα τα κομμάτια του εαυτό μου ελπίζουν, όλοι οι "φανταστικοί μου" φίλοι ελπίζουν μαζί μου. Ελπίζουμε, ευχόμαστε, προσπαθούμε, και συμβάλλουμε. Μέχρι τότε; Υπομένουμε.
Έχω διάβασμα. Μα τι με νοιάζει; Πού ακριβώς βρίσκεται το θέλγητρο στο σε ποια κατηγορία ανθρώπων εμπίπτει ο Ιέρων και στο ποιοι σύνδεσμοι εισάγουν δευτερεύουσες αναφορικές προτάσεις; Xμ, μισό, να μαντέψω. Πουθενά; Ω ναιιι, το βρηκα. 'Ενα σοκολατάκι λάκτα έπαθλο + μια μουτζα μπονους. Αλλά βλέπεις, έχουμε και ένα όνομα, ένα επίπεδο. Έχουμε τις εξετάσεις, οι οποίες "εξετάζουν". Εξετάζομαι. Πρέπει να δείξω κάτι άριστο. Όχι καλό. Άριστο. Αλλιώς θα με απογοητευσω. Και εμένα κι όλα τα κομματάκια του εαυτού μου, καθώς επίσης και το 2 με το 0 που αν τα ενώσεις δημιουργείται ενας υπέροχος, αξιοζήλευτος συνδυασμός, που εδω και μέρες ουρλιάζει ακατάπαυστα μέσα στο αυτί μου "Πας να με καταστρέψεις, τι πας να κάνεις." Σκάσε πια. Και σένα υπόψην μου σ' έχω. Γαμώ τη βαθμοθηρία μου.
Κοντεύει 4 τα ξημερώματα. Κι έχω πολλά να κάνω. Έχω ακόμη 5 ενότητες, ανώμαλα ρήματα κι επαναλήψεις. Έχω τις εσωτερικές μου μάχες. Έχω τα όνειρα μου. Έχω... έχω πολλά. Θα εκραγώ!
Απ' την άλλη, υπάρχουν και χειρότερα. Δε χρειάζεται τόση δραματοποίηση, φίλε. Μη σκας. Η ζωή είναι ωραία. Ναι ρε είναι, ακόμη και όσα σου προκαλούν εμετό και άγχος. Είναι το αλάτι σε κάτι γλυκανάλατο. Όπως τα δάκρυα χαράς! Είναι αλμυρά, αλλα μόλις τα γεύεσαι συνειδητοποιείς οτι αυτό που μόλις γεύτηκες ήταν η τρανή απόδειξη για το οτι χάρηκες για κάτι. Κι ας έχει αλμυρή γεύση! Αχ, δεν μπορώ να εκφραστω σωστα.
Τελοσπαντων, ναι.
Αχάριστο πλασματάκι. Ναι εσύ, που γνωρίζεις ότι σε αυτόν τον κόσμο θέμα δευτερολέπτων ειναι απο κει που είσαι τόσο "---------" να γίνεις τόσο "-" και το αντίθετο, παρόλαυτα συνεχίζεις να είσαι αχάριστο. Χα. Πρέπει να γίνεις τόσο "-" για να σταματήσεις; Αυτό θες; Όχι, όχι! Υπόσχομαι. Απο αύριο το ελαττώνω. Ναι οκεη, αυτα τα 'πες και χθες. Μα ήδη το΄χω ελαττώσει! Απο 100% αχαριστη, παραξενη, απροβλεπτη, παρορμητική, άδικη κι ανικανοποιήτη σήμερα έγινα 99,9999999999999999%. Huh? Προοδεύουμε.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
