Μην το δείξεις σε άλλους.

Σκονισμένες προτάσεις πήρα το θάρρος να σου γράψω.
Δεν προσπαθώ ό,τι έγινε να το αλλάξω.
Δεν προσπαθώ να θεοποιήσω ό,τι ζήσαμε μαζί,
δε ζητάω μια ευκαιρία ή μια δεύτερη αρχή.
Είναι απλώς δύσκολο για 'μένα, πρέπει να το συνηθίσω.
Τα όνειρα που κάναμε, πρέπει να εγκαταλείψω.
Αυτές οι αναμνήσεις που απ' το χέρι με κρατάνε, λόγια που ειπώθηκαν που την καρδιά μου σπάνε.
Τελειώνει το φθινόπωρο, χειμώνας κοντέυει
το θάρρος που δεν έβρισκα, τώρα μου περισσέυει.
Τώρα που ο καθένας μόνος του, τον δρόμο του τραβάει,
απορώ ποιος απ' τους δυο μας όμως πιο πολλά ξεχνάει;
Ποιός απ' τους δυό μας έχει φταίξει πιο πολύ,
μάλλον όσο έφταιξα εγώ, τόσο έχεις φταίξει κι εσύ.
Λένε πως έτσι στο τέλος στα φέρνει η συνείδηση,
κι έτσι κι εγώ προσποιούμαι. Πως δεν υπάρχει εξήγηση!
Μπορεί να μην το θέλω, μα μου 'ρχονται αναμνήσεις.
Μου χες πει "θα 'μαι εδώ όποια στιγμή με ζητήσεις."
Μα τις στιγμές που σε ζητούσα εσύ ήσουν απών κι όταν με ήθελες εσύ εγώ δεν ήμουν παρών.
Το ΄χες πει αρρωστημένο, το ΄χες πει καρναβάλι
και μην ισχυριστείς πως μόνη μου τα σκέφτηκα πάλι
ό,τι αμοιβαίο νοιώσαμε, στο τέλος το σκοτώσαμε
σωθηκαν κάποιες στιγμες, μα δεν επιβιώσαμε.
Κάτι πήγε στραβά και τους Θεούς θυμώσαμε, έτσι βίαια και ψυχρά, απλά το τελειώσαμε.
Έγινα η λέξη που στέγνωσε στα χείλη σου,
ένα απ' τα βράδια που ο ύπνος δε σε πιάνει...
Μου είχες πει "θα είμαι πάντα δίπλα σου"
απορώ ποιος απ τους δυο μας τώρα πιο πολλά ξεχνάει;
Καλοκαιράκι είχε έρθει κι εγώ μόνη θυμόμουν
πόσο ψεύτικα ήταν όλα, πόσο τα λόγια με στοιχειώνουν
κι απορώ αν μια φορά μου 'χες πει την αλήθεια,
ήταν δικές μου εφευρέσεις ή δικά σου παραμύθια;
Απορώ αν μια φορά κατανόησες τι έχω
ή δεν το ψαξες πολύ, μιας κι "ολα μάυρα τα βλέπω"
Υπήρχαν στιγμές, που μιλούσες κι εσύ με την απελπισία,
είχα βρει υποκατάστατα κι ένιωθα αδιαφορία.
Είχα πει δε θ' ασχοληθώ, δε θα δώσω σημασία
Συνέχισε τη ζωή του, κι αυτό είναι που 'χει αξία.
Και θέλω επίσης να μου λύσεις μια επιπλέον απορία,
πες μου, σου περισσεύει λίγη ακόμη κακία;
Μήπως θέλεις να μου δώσεις λίγη ακόμη αχαριστία;
Ήταν καταδικασμένη εξαρχής η ιστορία,
μα ποτέ δεν το μετάνιωσα.
Κι ας ήταν μαλακία!
Τα ατομο μου, πιστεύω πως τώρα εχω βρει
λάθος κι αν κάνω, δε με νοιάζει, ας πάει χαμένη η κατάσταση αυτή
Έχω πάθει ανοσία όσον αφορά αυτά τα ζητήματα.
Είναι μέσα στη ζωή, σ' ένα απ' τα πολλά της βήματα.
Μάλλον μου το χρωστούσες...
όλο αυτό που σου προκάλεσα, απο τότε κρατούσες.
Ήταν πολλά τα σχέδια που έκανες στο μυαλό σου,
Eκείνα τα καλοκαίρια, που γύρευα το γυρισμό σου.
Ίσως ξανασυναντηθούμε ξανά εγώ κι εσύ.
Ίσως κάποια στιγμή βρεθούμε, σ' εκείνο το νησί,
ακόμη ζει εκείνη υπόσχεση, το ότι θα πάμε μαζί...
Τώρα σε κάποια άλλη τα ίδια κι ανώτερα θα λες,
γι αυτό παίρνω τη μοναξία που μ' άφησες και φεύγω απ' το χθες.
Κάθε φορά που σε βλέπω, γυρνάω απ' την άλλη, στα μάτια μη με δεις
το βλέμμα σου ν' αγκαλιάσω πάλι , λόγια άσχετα να πείς
στο 'χα πεί θα είμαστε ξένοι, μου χες πεί θα μαστε εντάξει
πιο καλά που έγινε έτσι, πολυάριθμες πληγές κι ας έχει χαράξει.
Είσαι χαρούμενος! :) Σαν ένα αγγελούδι,
ελπίζω όμως ν' ακούς, πότε πότε το τραγούδι
εκείνο που ακούγαμε τη μέρα τη δικιά σου, ΄
ήταν ωραία νύχτα θυμάμαι κι ήταν τα γενέθλιά σου...
Γι' αυτό σου γράφω, σωματικά θα 'μαι μακριά σου,
μα ψυχικά κοντά σου
και κάπως έτσι θα θαύμάζω όλα τα όνειρά σου.
Κι αν δεν ειμαι μεσα;
Καθόλου δεν πειράζει.
Hμουν εκεί κάποια φορά, τίποτα δεν το αλλάζει. :)
Εξακολουθώ να έχω μιλια,
κι ακόμη θέλω να σου γράψω
μέσα μου δεν άλλαξα κι ούτε ποτέ θ' αλλάξω,
κι ας είναι αυτό το τελευταίο μου γράμμα
μάθε καλά κι εσυ λοιπόν, ακομη ένα πράγμα.
Πια έχει περάσει περίπου ένα χρόνος
και έχεις συντροφιά, δεν εισαι πλεον μόνος.
Απάντηση δε θέλω κι ούτε θα έχω πάρει,
ξέρεις κι εσύ κι εγώ πως δοκιμάσαμε με πειραγμένο ζάρι,
φταίω εγω που σκάλισα κάτι καλά κρυμμένο,
φταις κι εσυ που έμπλεξες με κάτι διχασμένο...
Βαρέθηκα όμως θάυματα να ψάχνω στο λιχνάρι,
κι αφου τόσο καιρό, δε μου έκανε τη χάρη, ας φύγουν όλα μακρια!
Ο διαολος να τα πάρει...
Μάλλον δεν έκανα εγώ για τέτοιες καταστάσεις,
ούτε μπορούσα να εναρμονιστώ με τέτοιες περιστάσεις
δεν ξέρω τι ήταν τελικά απ' όλα για καλό μου,
μα σίγουρα έπαιξες τέλεια με τον εγωισμό μου.
Δε γράφω τίποτα αλλο, με το χρόνο θα περάσει
οι λύπες μας και οι χαρές, σε λίγο θα 'χουν ξεθωριάσει
δε θα προσάψω άλλη κατηγορία
απλά θα σε αφήσω
και θα λήξει η ιστορία.
Κλείνοντας, να προσέχεις.
Τίποτα να μη σε νοιάζει...
Εσύ να 'σαι καλά!
Για τ' άλλα δεν πειράζει.
Κι αν βρεις κάτι μες στο χρόνο,
εμάς να σου θυμίζει
κόψτου αμέσως τα φτερά
σε τίποτα να μην ελπίζει...
Έγινα η λέξη που στέγνωσε στα χείλη σου,
ένα απ' τα βράδια που ο ύπνος δε σε πιάνει...
Μου είχες πει "θα είμαι πάντα δίπλα σου"
απορώ ποιος απ τους δυο μας τώρα πιο πολλά ξεχνάει;