Ρουτίνα.

Έχετε νιώσει ποτέ την ανάγκη να αλλάξετε όλη σας τη ζωή;
Η ρουτίνα και οι παρόμοιες καταστάσεις να είναι τόσο όμοιες που να σας θλίβουν... Να μη συμβαίνει τίποτα αναπάντεχο και απροσδιόριστο, τα πάντα να επαναλαμβάνονται. Να μην ξέρεις τι να περιμένεις, να μην ελπίζεις πουθενά, να ζεις για το τώρα, ένα τώρα που ξέρεις που θα καταλήξει μόνο και μόνο επειδή το ζεις επανειλημμένα; Δε θα πρεπε να είμαι τόσο απαισιόδοξη. Είμαι μόνο 16 και αισθάνομαι πως η ζωή μου είναι κενή. Τα έχω όλα και μέσα μου νιώθω τόσο άδεια...
Τόσο μόνη. Γιατί;
Γιατί να μην μπορώ να περνάω απλά καλά με τις φίλες μου χωρίς να σκέφτομαι τίποτα άλλο;
Γιατί να μην είμαι πάλι 8 χρονών, να παίζω κυνηγητό στα παιδικά πάρτυ, να ονειρεύομαι όπως κάθε παιδί το μέλλον μου όπως θα ήθελα να είναι;
Γιατί να τα μαθήματα, το σχολείο και αυτή η αηδιαστική ρουτίνα να ροκανίζουν κάθε στιγμή μου;
Γιατί κάθε αγόρι να με πληγώνει; Όλοι αυτό θέλουν απο 'μένα; Σεξ και καλοπέραση; Αυτό αξίζω;
Bρίσκεις κάτι να ξεχαστείς και μονομίας το χάνεις. Σε χρησιμοποιεί και σε πετάει και αυτό, όπως όλα.
Όπως όλοι.
Αυτή απληστία με πνίγει, με φυλακίζει. Γιατί οι άνθρωποι να μη δένονται, να μην αισθάνονται, να σε κάνουν να φοβάσαι να τους αγαπήσεις; Γιατί να μην εκτιμούν αυτά που έχεις να τους δώσεις;
Περιμένω κάτι, χωρίς να ξέρω τι ακριβώς. Ψάχνω να πω κάτι επίσης, αλλά δεν έχω. Προσπαθώ να χαμογελάσω, αλλά προσποιούμαι. Γιατί δεν μπορεί έστω για μία φορά να είναι αμοιβαίο, να στηριχτώ πάνω του; Οι απορίες μου με μαστιγώνουν, μ' ένα δάκρυ προλαβαίνω οτιδήποτε αναπάντητο...Και πνίγομαι έπειτα στο κλάμα. Τίποτα όπως είχα φανταστεί ότι θα είναι. Οι φίλες μου, ευτυχισμένες, έχουν όλες ένα στήριγμα κι ας είναι φτιαχτό κι όχι αυτό που θέλουν πραγματικά. Χαίρομαι γι αυτές. Ώρες ώρες, εύχομαι να μπορούσα κι εγώ να φτιάξω ένα στήριγμα. Δεν μπορώ όμως. Δε μου βγαίνει να μοιράζομαι με κάποιον τόσο έντονα συναισθήματα, χωρίς να αισθάνομαι.
Δεν πτοούμαι όμως. Εφηβεία είναι, θα περάσει. Αν δε νιώσεις δε θα ζήσεις, αν δε μετανιώσεις δε θα μάθεις, αν δεν πονέσεις δε θα εξελιχθείς.

Αναπάντητα ερωτήματα.

Ομολογουμένως, το ν' αρχίσω να ξερνάω τις διάσπαρτες σκέψεις μου τέτοια ώρα δεν είναι ό,τι κατάλληλο. Αισθάνομαι όμως μια απερίγραπτη, ακατάπαυστη ανάγκη να το κάνω. Αφοσιώνομαι στον υπολογιστή κι όχι στα μαθήματα, βρίσκω καταφύγιο σε μια εικονική πραγματικότητα και προσπαθώ να απολαύσω μια ουτοπική ζωή... Μέσα απ' αυτή. Ξεθάβω αναμνήσεις, εικόνες, ό,τι θαμμένο υπάρχει τελοσπάντων σ' αυτό το τεχνολογικό επίτευγμα και νοσταλγώ κάθε παρελθοντική στιγμή. Μετανιώνω που δε βρήκα χρόνο ν' απομνημονεύσω γεγονότα που θα επιθυμούσα να ξαναζήσω τώρα, τότε, να γευτώ έστω το "μισό" της γλύκας τους... Φαντάζομαι την εναλλακτική τους πορεία. Πόσο ξεχωριστή πλοκή και τροπή θα είχαν λάβει οι καταστάσεις εφόσον έσκαγε μια αντίστοιχα διαφορετική επιλογή στο πρώτο κλάσμα του δευτερολέπτου; Και μιας και αναφέρομαι στο παρόν θέμα, οφείλω να παραθέσω μια σχετική θεωρία, η οποία με ώθησε να την επεξεργαστώ εξαιτίας μιας βαθυστόχαστης και πολύπλοκης ταινίας η οποία πατάει πάνω σ'αυτή,
"Aν μια πεταλούδα κινήσει τα φτερά της στον Αμαζόνιο, μπορεί να φέρει βροχή στην Κίνα". Διαφορετικές παραλλαγές εκφράζουν ουσιαστικά την ίδια ιδέα: μια απειροελάχιστη μεταβολή στη ροή των γεγονότων οδηγεί, μετά από την πάροδο αρκετού χρόνου, σε μια εξέλιξη της ιστορίας του συστήματος δραματικά διαφορετική από εκείνη που θα λάμβανε χώρα, αν δεν είχε συμβεί η μεταβολή. Συνεπώς, ενώ πράγματι ένα ασήμαντο γεγονός μπορεί να αλλάξει άρδην την πορεία της ιστορίας, δεν είμαστε σε θέση να ξέρουμε ποια θα ήταν η εξέλιξη του συστήματος χωρίς το γεγονός και άρα, δεν μπορούμε να σχεδιάσουμε τις ενέργειές μας ώστε να πετύχουμε ένα επιθυμητό σημαντικό αποτέλεσμα σε βάθος χρόνου - μπορούμε να προγραμματίζουμε αποτελεσματικά μόνο μέχρι τον χρονικό ορίζοντα που χαρακτηρίζει το σύστημα. Η γνώση ότι ένα ασήμαντο γεγονός οδήγησε σε κάτι "μεγάλο" μπορεί, μερικές φορές, να αποκτηθεί εκ των υστέρων, αν και συνήθως ακόμη κι αυτό είναι αδύνατον.
Επομένως... γιατί το φιλοσοφώ; :/
Προφανώς, διοτί η λογοτεχνία στην οποία υποχρεούμαι νε εξεταστώ σε 8:30 ώρες φαντάζει θεαματικά ανούσια, αδιάφορη και ανεπαρκής συγκριτικά με τούτα τα σύνθετα θέματα. Είμαι άραγε μια κοινή προβληματισμένη έφηβη, που διανοείται τα "ανεξήγητα", "μεταφυσικά" κι "εξωπραγματικά" φαινόμενα του σύγχρονου κόσμου μας κι επιχειρεί να χαρίσει μιαν αιτιολογία σε oτιδήποτε αμφιλεγόμενο; Όνειρό μου, στόχος και σκοπός της ζωής μου είναι να ανακαλύψω και να εξηγήσω τα πάντα : Απο το γιατί οι κατσαρίδες είναι ανθεκτικές, μέχρι τα εγκεφαλικά κύτταρα του ανθρώπου, άραγε θα τα καταφέρω; Μήπως ο δημιουργός μας έχει φροντίσει να μας αποτρέψει απο τέτοιες εξηγήσεις με αποτέλεσμα να οδηγηθώ μόνη στην "παραίτησή" μου και να καταλήξω σ' ένα μουντό γραφειάκι, με πικρό καφέ, σκύλες συναδέλφους κι ένα στρυφνό αφεντικό τ΄οποίο θα κόβει κατακόρυφα το μισθό μου, ειδάλλως θα ζητάει να του στήνομαι κάθε βδομάδα; Ντάξει, το παρατράβηξα, λιγάκι. Είμαι κάπως ακραία ώρες ώρες. Ίσως και να καταλήξω κάπου ενδιάμεσα. Μα τι σκέφτομαι νυχτιάτικα; Nα τη πάλι η αβεβαιότητα του μέλλοντος που στοιχειώνει την παρούσα φάση μου. Γιατί να μην μπορώ να εκτιμήσω τη δεδομένη στιγμή ως έχει; Mόλις περάσει θα τη νοσταλγώ, αδιαμφισβήτητα και θ' αναλύω θεωρίες του χάους προκειμένου να την κερδίσω πίσω...':P Ένας φάυλος κύκλος. -.-' Σενάρια επιστημονικής φαντασίας τη στιγμή που δεν ξέρω καν τι κατεύθυνση θ' ακολουθήσω. (Με εξιτάρει η θετική, το να κάνω έρευνες για τα πάντα, να ανακαλύψω τη δημιουργία και την πολυπλοκότητα του σύμπαντος) φυσικά ο ανταγωνισμός και οι προβληματισμοί που έπονται φαντάζουν αβάσταχτοι και μόνο στη σκέψη. Παρόλαυτά, μένω στην ιδέα. Είναι τόσο δελεαστική... Γιατί με καταλαμβανει η τάση να επιθυμώ να μαθαίνω τα πάντα; Η περιέργεια σκότωσε τη γάτα, λέει ο λαός μας. Η επιστήμη όμως τη γλίτωσε, σωστά; :D Χα. Να το το εναλλακτικό, ναααα το!

Τις καληνύχτες μου.

You 're so fucking special.

When you were here before,
Couldn't look you in the eye
You're just like an angel,
Your skin makes me cry.

You float like a feather
In a beautiful world
I wish I was special
You're so fuckin' special...

But I'm a creep,
I'm a weirdo
What the hell am I doin' here?
I don't belong here!

I don't care if it hurts,
I wanna have control
I want a perfect body
I want a perfect soul

I want you to notice
when I'm not around
You're so fuckin' special
I wish I was special

But I'm a creep
I'm a weirdo
What the hell am I doin' here?
I don't belong here, ohhhh, ohhhh

She's running out again
She's running out
She run run run run...
run... run...

Whatever makes you happy
Whatever you want
You're so fuckin' special
I wish I was special.

But I'm a creep,
I'm a weirdo
What the hell am I doin' here?
I don't belong here.

I don't belong here...