Ρουτίνα.

Έχετε νιώσει ποτέ την ανάγκη να αλλάξετε όλη σας τη ζωή;
Η ρουτίνα και οι παρόμοιες καταστάσεις να είναι τόσο όμοιες που να σας θλίβουν... Να μη συμβαίνει τίποτα αναπάντεχο και απροσδιόριστο, τα πάντα να επαναλαμβάνονται. Να μην ξέρεις τι να περιμένεις, να μην ελπίζεις πουθενά, να ζεις για το τώρα, ένα τώρα που ξέρεις που θα καταλήξει μόνο και μόνο επειδή το ζεις επανειλημμένα; Δε θα πρεπε να είμαι τόσο απαισιόδοξη. Είμαι μόνο 16 και αισθάνομαι πως η ζωή μου είναι κενή. Τα έχω όλα και μέσα μου νιώθω τόσο άδεια...
Τόσο μόνη. Γιατί;
Γιατί να μην μπορώ να περνάω απλά καλά με τις φίλες μου χωρίς να σκέφτομαι τίποτα άλλο;
Γιατί να μην είμαι πάλι 8 χρονών, να παίζω κυνηγητό στα παιδικά πάρτυ, να ονειρεύομαι όπως κάθε παιδί το μέλλον μου όπως θα ήθελα να είναι;
Γιατί να τα μαθήματα, το σχολείο και αυτή η αηδιαστική ρουτίνα να ροκανίζουν κάθε στιγμή μου;
Γιατί κάθε αγόρι να με πληγώνει; Όλοι αυτό θέλουν απο 'μένα; Σεξ και καλοπέραση; Αυτό αξίζω;
Bρίσκεις κάτι να ξεχαστείς και μονομίας το χάνεις. Σε χρησιμοποιεί και σε πετάει και αυτό, όπως όλα.
Όπως όλοι.
Αυτή απληστία με πνίγει, με φυλακίζει. Γιατί οι άνθρωποι να μη δένονται, να μην αισθάνονται, να σε κάνουν να φοβάσαι να τους αγαπήσεις; Γιατί να μην εκτιμούν αυτά που έχεις να τους δώσεις;
Περιμένω κάτι, χωρίς να ξέρω τι ακριβώς. Ψάχνω να πω κάτι επίσης, αλλά δεν έχω. Προσπαθώ να χαμογελάσω, αλλά προσποιούμαι. Γιατί δεν μπορεί έστω για μία φορά να είναι αμοιβαίο, να στηριχτώ πάνω του; Οι απορίες μου με μαστιγώνουν, μ' ένα δάκρυ προλαβαίνω οτιδήποτε αναπάντητο...Και πνίγομαι έπειτα στο κλάμα. Τίποτα όπως είχα φανταστεί ότι θα είναι. Οι φίλες μου, ευτυχισμένες, έχουν όλες ένα στήριγμα κι ας είναι φτιαχτό κι όχι αυτό που θέλουν πραγματικά. Χαίρομαι γι αυτές. Ώρες ώρες, εύχομαι να μπορούσα κι εγώ να φτιάξω ένα στήριγμα. Δεν μπορώ όμως. Δε μου βγαίνει να μοιράζομαι με κάποιον τόσο έντονα συναισθήματα, χωρίς να αισθάνομαι.
Δεν πτοούμαι όμως. Εφηβεία είναι, θα περάσει. Αν δε νιώσεις δε θα ζήσεις, αν δε μετανιώσεις δε θα μάθεις, αν δεν πονέσεις δε θα εξελιχθείς.