Ομολογουμένως, το ν' αρχίσω να ξερνάω τις διάσπαρτες σκέψεις μου τέτοια ώρα δεν είναι ό,τι κατάλληλο. Αισθάνομαι όμως μια απερίγραπτη, ακατάπαυστη ανάγκη να το κάνω. Αφοσιώνομαι στον υπολογιστή κι όχι στα μαθήματα, βρίσκω καταφύγιο σε μια εικονική πραγματικότητα και προσπαθώ να απολαύσω μια ουτοπική ζωή... Μέσα απ' αυτή. Ξεθάβω αναμνήσεις, εικόνες, ό,τι θαμμένο υπάρχει τελοσπάντων σ' αυτό το τεχνολογικό επίτευγμα και νοσταλγώ κάθε παρελθοντική στιγμή. Μετανιώνω που δε βρήκα χρόνο ν' απομνημονεύσω γεγονότα που θα επιθυμούσα να ξαναζήσω τώρα, τότε, να γευτώ έστω το "μισό" της γλύκας τους... Φαντάζομαι την εναλλακτική τους πορεία. Πόσο ξεχωριστή πλοκή και τροπή θα είχαν λάβει οι καταστάσεις εφόσον έσκαγε μια αντίστοιχα διαφορετική επιλογή στο πρώτο κλάσμα του δευτερολέπτου; Και μιας και αναφέρομαι στο παρόν θέμα, οφείλω να παραθέσω μια σχετική θεωρία, η οποία με ώθησε να την επεξεργαστώ εξαιτίας μιας βαθυστόχαστης και πολύπλοκης ταινίας η οποία πατάει πάνω σ'αυτή,
"Aν μια πεταλούδα κινήσει τα φτερά της στον Αμαζόνιο, μπορεί να φέρει βροχή στην Κίνα". Διαφορετικές παραλλαγές εκφράζουν ουσιαστικά την ίδια ιδέα: μια απειροελάχιστη μεταβολή στη ροή των γεγονότων οδηγεί, μετά από την πάροδο αρκετού χρόνου, σε μια εξέλιξη της ιστορίας του συστήματος δραματικά διαφορετική από εκείνη που θα λάμβανε χώρα, αν δεν είχε συμβεί η μεταβολή. Συνεπώς, ενώ πράγματι ένα ασήμαντο γεγονός μπορεί να αλλάξει άρδην την πορεία της ιστορίας, δεν είμαστε σε θέση να ξέρουμε ποια θα ήταν η εξέλιξη του συστήματος χωρίς το γεγονός και άρα, δεν μπορούμε να σχεδιάσουμε τις ενέργειές μας ώστε να πετύχουμε ένα επιθυμητό σημαντικό αποτέλεσμα σε βάθος χρόνου - μπορούμε να προγραμματίζουμε αποτελεσματικά μόνο μέχρι τον χρονικό ορίζοντα που χαρακτηρίζει το σύστημα. Η γνώση ότι ένα ασήμαντο γεγονός οδήγησε σε κάτι "μεγάλο" μπορεί, μερικές φορές, να αποκτηθεί εκ των υστέρων, αν και συνήθως ακόμη κι αυτό είναι αδύνατον.
Επομένως... γιατί το φιλοσοφώ; :/
Προφανώς, διοτί η λογοτεχνία στην οποία υποχρεούμαι νε εξεταστώ σε 8:30 ώρες φαντάζει θεαματικά ανούσια, αδιάφορη και ανεπαρκής συγκριτικά με τούτα τα σύνθετα θέματα. Είμαι άραγε μια κοινή προβληματισμένη έφηβη, που διανοείται τα "ανεξήγητα", "μεταφυσικά" κι "εξωπραγματικά" φαινόμενα του σύγχρονου κόσμου μας κι επιχειρεί να χαρίσει μιαν αιτιολογία σε oτιδήποτε αμφιλεγόμενο; Όνειρό μου, στόχος και σκοπός της ζωής μου είναι να ανακαλύψω και να εξηγήσω τα πάντα : Απο το γιατί οι κατσαρίδες είναι ανθεκτικές, μέχρι τα εγκεφαλικά κύτταρα του ανθρώπου, άραγε θα τα καταφέρω; Μήπως ο δημιουργός μας έχει φροντίσει να μας αποτρέψει απο τέτοιες εξηγήσεις με αποτέλεσμα να οδηγηθώ μόνη στην "παραίτησή" μου και να καταλήξω σ' ένα μουντό γραφειάκι, με πικρό καφέ, σκύλες συναδέλφους κι ένα στρυφνό αφεντικό τ΄οποίο θα κόβει κατακόρυφα το μισθό μου, ειδάλλως θα ζητάει να του στήνομαι κάθε βδομάδα; Ντάξει, το παρατράβηξα, λιγάκι. Είμαι κάπως ακραία ώρες ώρες. Ίσως και να καταλήξω κάπου ενδιάμεσα. Μα τι σκέφτομαι νυχτιάτικα; Nα τη πάλι η αβεβαιότητα του μέλλοντος που στοιχειώνει την παρούσα φάση μου. Γιατί να μην μπορώ να εκτιμήσω τη δεδομένη στιγμή ως έχει; Mόλις περάσει θα τη νοσταλγώ, αδιαμφισβήτητα και θ' αναλύω θεωρίες του χάους προκειμένου να την κερδίσω πίσω...':P Ένας φάυλος κύκλος. -.-' Σενάρια επιστημονικής φαντασίας τη στιγμή που δεν ξέρω καν τι κατεύθυνση θ' ακολουθήσω. (Με εξιτάρει η θετική, το να κάνω έρευνες για τα πάντα, να ανακαλύψω τη δημιουργία και την πολυπλοκότητα του σύμπαντος) φυσικά ο ανταγωνισμός και οι προβληματισμοί που έπονται φαντάζουν αβάσταχτοι και μόνο στη σκέψη. Παρόλαυτά, μένω στην ιδέα. Είναι τόσο δελεαστική... Γιατί με καταλαμβανει η τάση να επιθυμώ να μαθαίνω τα πάντα; Η περιέργεια σκότωσε τη γάτα, λέει ο λαός μας. Η επιστήμη όμως τη γλίτωσε, σωστά; :D Χα. Να το το εναλλακτικό, ναααα το!
"Aν μια πεταλούδα κινήσει τα φτερά της στον Αμαζόνιο, μπορεί να φέρει βροχή στην Κίνα". Διαφορετικές παραλλαγές εκφράζουν ουσιαστικά την ίδια ιδέα: μια απειροελάχιστη μεταβολή στη ροή των γεγονότων οδηγεί, μετά από την πάροδο αρκετού χρόνου, σε μια εξέλιξη της ιστορίας του συστήματος δραματικά διαφορετική από εκείνη που θα λάμβανε χώρα, αν δεν είχε συμβεί η μεταβολή. Συνεπώς, ενώ πράγματι ένα ασήμαντο γεγονός μπορεί να αλλάξει άρδην την πορεία της ιστορίας, δεν είμαστε σε θέση να ξέρουμε ποια θα ήταν η εξέλιξη του συστήματος χωρίς το γεγονός και άρα, δεν μπορούμε να σχεδιάσουμε τις ενέργειές μας ώστε να πετύχουμε ένα επιθυμητό σημαντικό αποτέλεσμα σε βάθος χρόνου - μπορούμε να προγραμματίζουμε αποτελεσματικά μόνο μέχρι τον χρονικό ορίζοντα που χαρακτηρίζει το σύστημα. Η γνώση ότι ένα ασήμαντο γεγονός οδήγησε σε κάτι "μεγάλο" μπορεί, μερικές φορές, να αποκτηθεί εκ των υστέρων, αν και συνήθως ακόμη κι αυτό είναι αδύνατον.
Επομένως... γιατί το φιλοσοφώ; :/
Προφανώς, διοτί η λογοτεχνία στην οποία υποχρεούμαι νε εξεταστώ σε 8:30 ώρες φαντάζει θεαματικά ανούσια, αδιάφορη και ανεπαρκής συγκριτικά με τούτα τα σύνθετα θέματα. Είμαι άραγε μια κοινή προβληματισμένη έφηβη, που διανοείται τα "ανεξήγητα", "μεταφυσικά" κι "εξωπραγματικά" φαινόμενα του σύγχρονου κόσμου μας κι επιχειρεί να χαρίσει μιαν αιτιολογία σε oτιδήποτε αμφιλεγόμενο; Όνειρό μου, στόχος και σκοπός της ζωής μου είναι να ανακαλύψω και να εξηγήσω τα πάντα : Απο το γιατί οι κατσαρίδες είναι ανθεκτικές, μέχρι τα εγκεφαλικά κύτταρα του ανθρώπου, άραγε θα τα καταφέρω; Μήπως ο δημιουργός μας έχει φροντίσει να μας αποτρέψει απο τέτοιες εξηγήσεις με αποτέλεσμα να οδηγηθώ μόνη στην "παραίτησή" μου και να καταλήξω σ' ένα μουντό γραφειάκι, με πικρό καφέ, σκύλες συναδέλφους κι ένα στρυφνό αφεντικό τ΄οποίο θα κόβει κατακόρυφα το μισθό μου, ειδάλλως θα ζητάει να του στήνομαι κάθε βδομάδα; Ντάξει, το παρατράβηξα, λιγάκι. Είμαι κάπως ακραία ώρες ώρες. Ίσως και να καταλήξω κάπου ενδιάμεσα. Μα τι σκέφτομαι νυχτιάτικα; Nα τη πάλι η αβεβαιότητα του μέλλοντος που στοιχειώνει την παρούσα φάση μου. Γιατί να μην μπορώ να εκτιμήσω τη δεδομένη στιγμή ως έχει; Mόλις περάσει θα τη νοσταλγώ, αδιαμφισβήτητα και θ' αναλύω θεωρίες του χάους προκειμένου να την κερδίσω πίσω...':P Ένας φάυλος κύκλος. -.-' Σενάρια επιστημονικής φαντασίας τη στιγμή που δεν ξέρω καν τι κατεύθυνση θ' ακολουθήσω. (Με εξιτάρει η θετική, το να κάνω έρευνες για τα πάντα, να ανακαλύψω τη δημιουργία και την πολυπλοκότητα του σύμπαντος) φυσικά ο ανταγωνισμός και οι προβληματισμοί που έπονται φαντάζουν αβάσταχτοι και μόνο στη σκέψη. Παρόλαυτά, μένω στην ιδέα. Είναι τόσο δελεαστική... Γιατί με καταλαμβανει η τάση να επιθυμώ να μαθαίνω τα πάντα; Η περιέργεια σκότωσε τη γάτα, λέει ο λαός μας. Η επιστήμη όμως τη γλίτωσε, σωστά; :D Χα. Να το το εναλλακτικό, ναααα το!
Τις καληνύχτες μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου