Είναι τόσο υπέροχο, αλλά και τόσο επώδυνο συγχρόνως:
Να αγαπάς τόσο πολύ κάποιον, ακόμη κι αν ξέρεις ότι αυτή η αγάπη ποτέ δε θα βρει ανταπόκριση και πουθενά δε θα σε ωφελήσει,
Να μη σε καταλαβαίνει κανένας, αλλα εσύ ο ίδιος να δείχνεις τη μεγαλύτερη κατανόηση στον εαυτό σου,
Να περπατάς στα τυφλά, χωρίς τη λογική συντροφιά, να διανύεις την πορεία της ζωή σου μονάχα με τις συμβουλές τις καρδιάς και το ενστικτό σου, ακόμη κι αν αυτό σε προδίδει.:(
Να μην έχεις κανέναν πραγματικά δίπλα σου να σ' ακούσει, αλλά ακόμη και το να μιλάς, ο ήχος να μην πηγαίνει πουθενά, να κάνει αντίλαλο και να γυρνά πάλι σε 'σένα, είναι αρκετό προκειμένου να ηρεμήσει όσο μπορεί την ψυχή σου.
Nα αισθάνεσαι ότι μέσα σου είσαι γεμάτος συναισθήματα, έτοιμα να τα χαρίσεις σε άτομα που επιθυμείς, αλλά να συνειδητοποιείς ότι αυτά δεν το εκτιμούν και δε θα έκαναν το ίδιο για 'σένα.
Να πονάς, αλλά συγχρόνως να χαίρεσαι, διότι ο πόνος είναι η περίτρανη απόδειξη της ζωντάνιας που σε διακατέχει, του ότι ο εγκέφαλος μπορεί να δεχθεί τα ερεθίσματα και να ευαισθητοποιήσει την ψυχή σου, της μη αναισθησίας.
Να γνωρίζεις ότι ποτέ δε μένεις μόνος. Ακόμη κι αν νιώσεις κάποια στιγμή ότι όλα γύρω σου καταρρεόυν και σ' εγκαταλείπουν, υπάρχoυν κάποια πράματα τα οποία δε θα σ' εγκαταλέιψουν ποτέ και θα σου χαρίσουν τη δύναμη να αντιμετωπίσεις τις καταστάσεις και να προχωρήσεις μπροστά... Ο εαυτός σου και η μοναξιά σου.
Και τέλος; Να τα ρισκάρεις όλα μα όλα, για ένα όνειρο που μονάχα εσύ βλέπεις...
Αν ερχόμουν αντιμέτωπη μ' ένα αστέρι το οποίο αφήνει τον ουρανό και προλάβαινα να ζητήσω μια χάρη απ' αυτόν, θα ήταν: Nα μου χαρίσει τη δύναμη να αντιμετωπίσω τον κόσμο, τη στιγμή που γι' αυτόν είμαι απλά ένας άνθρωπος. Και λίγη ακόμη δύναμη, για ν' αντιμετωπίσω έναν, δύο ή και τρεις ανθρώπους, που αποτελούν για 'μένα τον κόσμο όλο.
Καλό απόγευμα.
.
Να αγαπάς τόσο πολύ κάποιον, ακόμη κι αν ξέρεις ότι αυτή η αγάπη ποτέ δε θα βρει ανταπόκριση και πουθενά δε θα σε ωφελήσει,
Να μη σε καταλαβαίνει κανένας, αλλα εσύ ο ίδιος να δείχνεις τη μεγαλύτερη κατανόηση στον εαυτό σου,
Να περπατάς στα τυφλά, χωρίς τη λογική συντροφιά, να διανύεις την πορεία της ζωή σου μονάχα με τις συμβουλές τις καρδιάς και το ενστικτό σου, ακόμη κι αν αυτό σε προδίδει.:(
Να μην έχεις κανέναν πραγματικά δίπλα σου να σ' ακούσει, αλλά ακόμη και το να μιλάς, ο ήχος να μην πηγαίνει πουθενά, να κάνει αντίλαλο και να γυρνά πάλι σε 'σένα, είναι αρκετό προκειμένου να ηρεμήσει όσο μπορεί την ψυχή σου.
Nα αισθάνεσαι ότι μέσα σου είσαι γεμάτος συναισθήματα, έτοιμα να τα χαρίσεις σε άτομα που επιθυμείς, αλλά να συνειδητοποιείς ότι αυτά δεν το εκτιμούν και δε θα έκαναν το ίδιο για 'σένα.
Να πονάς, αλλά συγχρόνως να χαίρεσαι, διότι ο πόνος είναι η περίτρανη απόδειξη της ζωντάνιας που σε διακατέχει, του ότι ο εγκέφαλος μπορεί να δεχθεί τα ερεθίσματα και να ευαισθητοποιήσει την ψυχή σου, της μη αναισθησίας.
Να γνωρίζεις ότι ποτέ δε μένεις μόνος. Ακόμη κι αν νιώσεις κάποια στιγμή ότι όλα γύρω σου καταρρεόυν και σ' εγκαταλείπουν, υπάρχoυν κάποια πράματα τα οποία δε θα σ' εγκαταλέιψουν ποτέ και θα σου χαρίσουν τη δύναμη να αντιμετωπίσεις τις καταστάσεις και να προχωρήσεις μπροστά... Ο εαυτός σου και η μοναξιά σου.
Και τέλος; Να τα ρισκάρεις όλα μα όλα, για ένα όνειρο που μονάχα εσύ βλέπεις...
Αν ερχόμουν αντιμέτωπη μ' ένα αστέρι το οποίο αφήνει τον ουρανό και προλάβαινα να ζητήσω μια χάρη απ' αυτόν, θα ήταν: Nα μου χαρίσει τη δύναμη να αντιμετωπίσω τον κόσμο, τη στιγμή που γι' αυτόν είμαι απλά ένας άνθρωπος. Και λίγη ακόμη δύναμη, για ν' αντιμετωπίσω έναν, δύο ή και τρεις ανθρώπους, που αποτελούν για 'μένα τον κόσμο όλο.
Καλό απόγευμα.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου