Τελικά υπάρχουν πραγματικοί φίλοι;
Άνθρωποι που βάζουν στην άκρη τον εγωισμό τους και σε συγχωρούν, ό,τι κι αν συμβεί;
Άτομα που είναι εκεί για 'σένα, να σε ακούσουν, να μοιραστούν τον πόνο σου και να καταλάβουν το σκεπτικό σου, όσο περίεργο κι αν είναι;
Aτομα που εκτιμούν όσα μπορείς και όσα έχεις να τους προσφέρεις;
Η αλήθεια είναι... η άγνοια μου. Ειλικρινά, δεν ξέρω πλέον. Το μόνο που ξέρω είναι το ότι θα έκανα τα πάντα προκειμένου να γίνω όσο το δυνατόν περισσότερο κατανοητή σ' αυτούς που αδυνατούν ή -δε θέλουν- να αισθανθούν το εσωτερικό μου.
Γιατί; Τι έχω προκαλέσει και αξίζω τέτοια συμπεριφορά και αδιαφορία; Τόσο λάθος είμαι σε όλα; Τόσο κακό έχω κάνει και γυρνούν όλα μπούμερανγκ; Μα φυσικά, οι ερωτήσεις είναι ρητορικές κατα κάποιο τρόπο. Ειδικά διατυπωμένες για να τονίσω την ανικανότητά μου στην έυρεση της λογικής που θα μ' ενθαρρύνει να διαγράψω τα άτομα που με κάθε τρόπο φαίνεται πως δεν αξίζουν και να προχωρήσω παρακάτω.
Μήπως τελικά στο μυαλό μου δεν αξίζουν; Μήπως κατά τη γνώμη τους η συμπεριφορά μου είναι τόσο απαράδεκτη σε σημείο να μου αξίζει η συγκεκριμένη αντιμετώπιση; Γιατί δεν μπορώ να το διακρίνω; Γιατί προσπαθώ επανειλημμένα να καταλάβω που έχω φταίξει,βασανίζω τον εαυτό μου συνεχώς με ερωτήματα, κάνω συμβιμβασμούς και υποχωρήσεις, προσπαθώ να μην αφήσω μια ανθρώπινη σχέση να γκρεμιστεί λόγω ανουσιων πραγμάτων; Τόση αξία έχει για όλους τους άλλους;
Τόση σημασία, τόση αγάπη; Οι ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι μονόπλευρες. Χρειάζονται τροφή και απο τις δύο μερίες, υπομονή, ταπεινοφροσύνη, κατανόηση, όχι εγωισμό και αδιαφορία.
Ούτε μια εξήγηση δεν αξίζω, έτσι.
Τόση σημασία έχει η φιλία.
Τόση αγάπη με περιτριγυρίζει.
Μα, όλα αυτά είναι προφάσεις. Οι μικρότητες, οι ανούσιες βλακειούλες, είναι αγκιστράκια απο τα οποία μπορεί να πιαστεί ο οποιοσδήποτε, αρκεί να έχει σκοπό να σε πληγώσει, να σε καταστρέψει.
Και τελικά μένεις μόνος. Κρατάς την αγάπη και τις καλές στιγμές στο μυαλό σου, προσπαθείς να τα αποφύγεις και καταλήγεις παρέα με τη μοναξιά σου και μια γδαρμένη ψυχή. Ένα μυαλό γεμάτο απορίες. Μια αγνή καρδιά, να αναβλύζει αίμα.
Εσύ κλαις. Γεμίζεις δάκρυα τα χλωμά μάγουλά σου κι εκείνοι γελάνε, περνούν καλά, χαράζουν ρυτίδες γέλιου στα αναψοκοκκινισμένα ζυγωματικά τους, αφού σε έχουν απομονώσει, σε έχουν εκτοπίσει απο την παρέα που μέχρι χθες υποτίθεται πως ήταν εκεί για 'σένα. Kαι; Αυτό. Έτσι πάει.
Στον κόσμο κυριαρχεί ανισορροπία.
Όμως, αλήθεια. Όταν προξενείς τόσο κακό και πόνο σε κάποιον, δεν φοβάσαι μήπως μια μέρα έρθει και η σειρά σου;
Όταν αδιαφορείς για τον άλλον, τον ειρωνεύεσαι, τον κάνεις σκουπίδι, τη στιγμή που εκείνος ποτέ δε θα έκανε και ποτέ δεν έκανε κάτι παρεμφερές σε εσένα, ποτέ δε σου φέρθηκε άσχημα, πάντα ήταν εκεί να σε ακούσει, γιατί σ' αγαπούσε και το εννοούσε, δεν φοβάσαι μη σου γυρίσει ;
Αισθάνεσαι δυνατός; Nιώθεις ότι μπορείς να υποτάξεις τον άλλον εφόσον του λυγίζεις την ψυχή; Κι αυτό σε χαροποιεί, σωστά; Σωστά...
Όχι δευτερη ευκαιρία. Όχι συζήτηση. Αλλά ούτε καν εξήγηση δεν αξίζω. Μόνο αδιαφορία και απομόνωση. Κι εγώ ακόμα προσπαθώ. Για ποιό πράγμα; Δεν ξέρω ακριβώς.
Ίσως για μαι μάταιη απόδοση δικαιοσύνης. Ίσως για ένα σημάδι οίκτου, ή συγχώρεσης, (για ποιο πράγμα, εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω).
Ορκίζομαι πως μόλις βρω την αιτία εξαιτίας της οποίας ο άνθρωπος πονάει, θα την καταστρέψω, μια για πάντα...
Οι φίλοι είναι εκεί για να σε ακούσουν και να σε καταλάβουν;
ΠΑΠΑΡΙΑ.

To χετε νιώσει ποτέ

Είναι τόσο υπέροχο, αλλά και τόσο επώδυνο συγχρόνως:

Να αγαπάς τόσο πολύ κάποιον, ακόμη κι αν ξέρεις ότι αυτή η αγάπη ποτέ δε θα βρει ανταπόκριση και πουθενά δε θα σε ωφελήσει,

Να μη σε καταλαβαίνει κανένας, αλλα εσύ ο ίδιος να δείχνεις τη μεγαλύτερη κατανόηση στον εαυτό σου,

Να περπατάς στα τυφλά, χωρίς τη λογική συντροφιά, να διανύεις την πορεία της ζωή σου μονάχα με τις συμβουλές τις καρδιάς και το ενστικτό σου, ακόμη κι αν αυτό σε προδίδει.:(

Να μην έχεις κανέναν πραγματικά δίπλα σου να σ' ακούσει, αλλά ακόμη και το να μιλάς, ο ήχος να μην πηγαίνει πουθενά, να κάνει αντίλαλο και να γυρνά πάλι σε 'σένα, είναι αρκετό προκειμένου να ηρεμήσει όσο μπορεί την ψυχή σου.

Nα αισθάνεσαι ότι μέσα σου είσαι γεμάτος συναισθήματα, έτοιμα να τα χαρίσεις σε άτομα που επιθυμείς, αλλά να συνειδητοποιείς ότι αυτά δεν το εκτιμούν και δε θα έκαναν το ίδιο για 'σένα.

Να πονάς, αλλά συγχρόνως να χαίρεσαι, διότι ο πόνος είναι η περίτρανη απόδειξη της ζωντάνιας που σε διακατέχει, του ότι ο εγκέφαλος μπορεί να δεχθεί τα ερεθίσματα και να ευαισθητοποιήσει την ψυχή σου, της μη αναισθησίας.

Να γνωρίζεις ότι ποτέ δε μένεις μόνος. Ακόμη κι αν νιώσεις κάποια στιγμή ότι όλα γύρω σου καταρρεόυν και σ' εγκαταλείπουν, υπάρχoυν κάποια πράματα τα οποία δε θα σ' εγκαταλέιψουν ποτέ και θα σου χαρίσουν τη δύναμη να αντιμετωπίσεις τις καταστάσεις και να προχωρήσεις μπροστά... Ο εαυτός σου και η μοναξιά σου.

Και τέλος; Να τα ρισκάρεις όλα μα όλα, για ένα όνειρο που μονάχα εσύ βλέπεις...

Αν ερχόμουν αντιμέτωπη μ' ένα αστέρι το οποίο αφήνει τον ουρανό και προλάβαινα να ζητήσω μια χάρη απ' αυτόν, θα ήταν: Nα μου χαρίσει τη δύναμη να αντιμετωπίσω τον κόσμο, τη στιγμή που γι' αυτόν είμαι απλά ένας άνθρωπος. Και λίγη ακόμη δύναμη, για ν' αντιμετωπίσω έναν, δύο ή και τρεις ανθρώπους, που αποτελούν για 'μένα τον κόσμο όλο.

Καλό απόγευμα.

.

Σε μια τόση δα στιγμή

Έχεις άραγε σκεφτεί πότε πόσο πολύτιμα είναι όλα αυτά που θεωρείς δεδομένα, δικά σου, έχεις διανοηθεί πότε πως όλα αυτά μπορεί να φύγουν μέχρι να ανοιγοκλείσεις τα βλέφαρά σου; Έχεις οραματιστεί πότε πως θα 'ταν η ζωή χωρίς να έχεις δίπλα σου την οικογένεια σου, έχεις κλάψει με λυγμούς πότε όταν κάποιος που αγαπούσες έφυγε και δεν είναι πλέον κοντά σου; Μην ξεγελιέσαι από τον χρόνο, όλα παρέρχονται, οι περασμένες στιγμές σε κοιτούν, σε μέμφονται, μιλώ γι' αυτά που φύγαν και γι' αυτά που έπονται, γιατί τα λάθος λόγια που 'χεις πει δεν επιστρέφονται. Μιλώ για όλα εκείνα που δεν εκτιμάς ή που φοβάσαι να τους πεις πως τα αγαπάς, μιλώ γι' αυτά που κάθε μέρα προσπερνάς, που σε περιμένουν κάθε μέρα σπίτι όταν γυρνάς... Σαν ένα φίλο, αγαπημένο, παιδικό σου... Σαν ένα μήνυμα απλό στο κινητό σου... Σαν ένα χάδι της μητέρας στα μαλλιά σου... Σαν ένα παθιασμένο φιλί από την κοπελιά σου... Πράγματα τόσο μικρά μα τόσο πολύτιμα, πράγματα που δεν θεωρείς μεγάλο ζήτημα, πράγματα καθημερινά, συνηθισμένα που έχεις μάθει δυστυχώς να θεωρείς δεδομένα... Σε μια τόση δα στιγμή, οι αποχρώσεις του γκρι, με του χρόνου το πινέλο χρωματίζουν τη γη, και βουτώντας στην παλέτα βάφουν μαύρη τη ζωή, όταν κάποιος από 'μας το άσπρο δεν ήθελε να δει. Τα όμορφα συνήθως βρίσκονται μπροστά μας, δεν μας αφήνει να τα δούμε η άγνοια μας, κι αν θα τα χάσουμε η φύγουν από κοντά μας δεν πρόκειται να τα επιστρέψουν τα δάκρυα μας. Το κάθε αύριο θολό είναι κι απρόβλεπτο, τα πάντα αλλάζουν μέσα σ' ένα δευτερόλεπτο, γι' αυτό όταν γελάς να θυμάσαι και το γιατί, γιατί τα πιο πολλά χαμόγελα σβήνουν πριν το πρωί. Και όσα κάνει ο χρόνος δεν μπορείς ν' αλλάξεις, τα λόγια δεν αλλάζουν κι ίσως τώρα πράξεις, μια τόση δα στιγμή είναι αρκετή για να σου πει πως πρέπει κάθε μια μέρα σου ν' αδράξεις. Ζήσε τώρα το τώρα κι όχι αργότερα, ζήσε μ' όσα έχεις, μη θες περισσότερα, βουτά στην ζωή πριν μείνουν μόνο απόνερα, γιατί όσα έχουμε είναι τα πιο όμορφα όνειρα...

Δεν ξεχνάω.

http://www.youtube.com/watch?v=7XyVL-pkeNU

♥

Μπλε ροζ.

Είμαι περίεργη να μάθω. Σας αρέσει να μας κάνετε να αισθανόμαστε έτσι; Τόσο άσχημα; Σας χαροποιεί το γεγονός ότι εκδηλώνουμε το πόσο ευάλωτες είμαστε;
Εδώ θα γενικεύσω, δεν κρατιέμαι.
Αχ άντρες. Το κρανίο σας είναι μεγαλύτερο. Διαθέτε τσουτσούνι και σωματική δύναμη. Όλα τα υπόλοιπα εξακολουθείτε να τα διεκδικείτε, λόγω μιας κοινωνίας που όσο κι αν θέλει να δείχνει ανεπτυγμένη, εξελιγμένη και πρωτοποριακή, δεν παύει ν' ακολουθεί στερεότυπα, προκαταλήψεις, να ταμπελοποιεί, να αποκλείει κοινωνικά.
Δεν ξέρουμε να οδηγούμε, να μιλάμε, να εξουσιάζουμε, να επιχειρηματολογούμε, να αντιδρούμε, να υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματά μας. Είμαστε ένα μάτσο ανίκανα όντα!
Που απαξ και συνεχίσουμε τη ζωή μας, είμαστε αναίσθητες και καριόλες. Εσείς μάγκες.
Αν έχουμε ελεύθερες σχέσεις, πολλούς παράλληλα κι όχι κάτι σταθερό, πουτάνες. Εσείς μάγκες.
Αν σχολιάζουμε κάτι αρνητικά, κατίνες. Εσείς μάγκες.
Αν τολμήσουμε κι εκδηλώσουμε τις εκδικητικές μας τάσεις, σκύλες και κακιασμένες. Εσείς μάγκες.


Όχι, ορδές αγανακτισμένων απο την εντελώς αψυχολόγητη και απροσδιόριστη συμπεριφορά μας, που όλο προβλήματα, σύγχυση και μπελάδες σας προξενεί, δε θέλω να το παίξω φεμινίστρια.
Απλώς έχω φτάσει στο αμήν.
Εισπράττω συνεχώς έναν υποβιβασμό, μια επιθετικότητα, μια τάση για εκμετάλλευση, μια ψευδαίσθηση ανωτερότητας, ένα στερεότυπο -ειμαι αντρας γαμω και δερνω κατεχω εξουσια- σχεδόν απο τους πάντες. Και για να μη γίνομα γραφική, χρησιμοποιόντας κλισέ εκφράσεις τύπου "Τα ίδια σκατά είστε όλοι" οφείλω να επισημάνω πως ΔΕΝ είναι όλοι ίδιοι. Το προαναφερόμενο, είναι ένα γενικό χαρακτηριστικό που ανήκει στην πλειονότητα των ανδρών. Χέστηκα κι αν πληγώθηκες, αδύναμη γυναικούλα. Εγώ πηδάω και δε μιλάω.
Τελικώς, οδηγούμαστε στο συμπέρασμα πως ο τρόπος που θα φερθεί ο άλλος, οι αξίες και τα ιδανικά του, η συμπεριφορά του, η ιδιοσυγκρασία του, δε σχετίζεται με το φύλο, αλλά με το είδος του, με τον τρόπο που έχει διαμορφωθεί ο χαρακτήρας του. Όσον αφορά το γένος, παρουσιάζει ορισμένα γενικά χαρακτηριστικά που το αφορούν, όπως για παράδειγμα, οι γυναίκες είναι περαιτέρω συναισθηματικές κι έχουν ιδιαίτερα ανεπτυγμένο το μητρικό ένστικτο. Οι άνδρες, έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο (χωρίς αυτό να επηρεάζει την ευφυία, γαμώ το κέρατο) και είναι περισσότερο ανεξάρτητοι. Η πατρική αγαπη υφίσταται στις ανθρώπινες κοινωνίες, στα ζωα δεν έχει υπόσταση.
Οι γενικεύσεις και τ' αναπόδεικτα συμπεράσματα τύπου " Όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες " καθώς και "Όλοι οι άντρες είναι γουρούνια " είναι επιφανειακές δηλώσεις. Όχι άνθρωπέ μου, επειδή μια γυναίκα/ ένας άντρας σ' εκμεταλλεύτηκε δεν παει να πει πως όλοι θα τον μιμηθούν και θα ενστερνιστούν τη νοοτροπία του. Προφανώς, είναι η τάση των ανθρώπων, να υπερεκτιμούν την αγάπη που έχει να τους προσφέρει ο άλλος, την ευελιξία που δείχνει απέναντί τους, το πόσο επιρρεπής είναι στις πράξεις τους, με αποτέλεσμα να στρέφονται στο συμφέρον τους, αδιαφορώντας για το αν ο άλλος θα πληγωθεί ή όχι.
Έχω αρχίσει ν' απογοητεύομαι γενικότερα. Μάλλον κι εγώ δεν ξέρω για ποιό λόγο διαμαρτύρομαι! Τουλάχιστον, ανεξάρτητα απο το αν εισαι αντρας η γυναίκα, έχε το θάρρος να ξεκαθαρίζεις τις καταστάσεις, ακόμη κι αν είσαι λάθος. Παραδέξου το.
Τελευταία, οι ανδρες αποφεύγουν να πράττουν έτσι. Χάθηκαν τέτοιοι τύποι στις μέρες μας. Έχουν μπει όλοι στο τρυπάκι του "δεν υπάρχει αγάπη, έλα να σε γαμήσω, έχω παράλληλες γκόμενες, τη σέρνω απο τη μύτη, την κάνω ό,τι θέλω". Η γυναίκα πλεον, απ όσο μπορώ να συμπεράνω βάσει της βιωματικής μου μάθησης, μετανιώνει, μαθαίνει απο τα λάθη της, ξεκαθαρίζει, συναισθάνεται. Ο άντρας τίποτα. Μια επανειλημμένη φάση, πληγώνω πληγώνω πληγώνω και χαίρομαι. Γιατί το κάνετε αυτό;
Έστω κι άθελά σας, γιατί δεν το ξεκαθαρίζετε στη συνέχεια;
Γιατί δεν είστε ντόμπροι;
Τα ίδια αβάσιμα ερωτήματα θα μπορούσε να θέσει κι ένας άντρας σε μια γυναίκα, εφόσον έχει πληγωθεί εξαιτίας της. Δεν αντιλέγω. Μπορώ όμως να αυτοχαρακτηρίσω τον εαυτό μου και να αναρωτηθώ, απευθύνοντας το λόγο στους άνδρες που εμπίπτουν σε αυτή την κατηγορία (αλλά και σε όσες γυναίκες γνωρίζουν).
Γιατί χαίρεστε, πληγώνοντας και μειώνοντας κόσμο;

Η ομιλία της σιωπής.

Με τα εκφραστικά σου μάτια κοιταζέ με.
Ψιθύρισε μου με το βλέμμα σου, κάθε λέξη που με το λόγο αδυνατείς να αρθρώσεις.
Της κοινωνίας τα μυστικά και τους ανείπωτους φόβους σου γνώρισέ μου,
μονάχα με τη σιωπή σου και το βλέμμα σου.
Πέρνα απο δίπλα μου μα μην αρθρώνεις λέξη'
Μονάχα κοίταζέ με.
Και μάθε με να ζω μέσα απο τις εικόνες,
οπού τα λόγια είναι περιττά.
Ταυτισέ με με τους χτύπους της καρδιάς σου, μεταφέροντάς μου τη ματιά σου.
Ταξίδεψε βαθιά στο βλέμμα μου,
ερμήνευσε με δικό σου τρόπο κάθε δείγμα του.
Κάνε όνειρα,
χόρεψε με την φαντασία,
εκεί όπου τα λόγια δεν έχουν υπόσταση.
Δέν έχουν αξία, δεν έχουν θέση.
Με τα εκφραστικά σου μάτια, απλώς,
κοιταζέ με...♥

Ρουτίνα.

Έχετε νιώσει ποτέ την ανάγκη να αλλάξετε όλη σας τη ζωή;
Η ρουτίνα και οι παρόμοιες καταστάσεις να είναι τόσο όμοιες που να σας θλίβουν... Να μη συμβαίνει τίποτα αναπάντεχο και απροσδιόριστο, τα πάντα να επαναλαμβάνονται. Να μην ξέρεις τι να περιμένεις, να μην ελπίζεις πουθενά, να ζεις για το τώρα, ένα τώρα που ξέρεις που θα καταλήξει μόνο και μόνο επειδή το ζεις επανειλημμένα; Δε θα πρεπε να είμαι τόσο απαισιόδοξη. Είμαι μόνο 16 και αισθάνομαι πως η ζωή μου είναι κενή. Τα έχω όλα και μέσα μου νιώθω τόσο άδεια...
Τόσο μόνη. Γιατί;
Γιατί να μην μπορώ να περνάω απλά καλά με τις φίλες μου χωρίς να σκέφτομαι τίποτα άλλο;
Γιατί να μην είμαι πάλι 8 χρονών, να παίζω κυνηγητό στα παιδικά πάρτυ, να ονειρεύομαι όπως κάθε παιδί το μέλλον μου όπως θα ήθελα να είναι;
Γιατί να τα μαθήματα, το σχολείο και αυτή η αηδιαστική ρουτίνα να ροκανίζουν κάθε στιγμή μου;
Γιατί κάθε αγόρι να με πληγώνει; Όλοι αυτό θέλουν απο 'μένα; Σεξ και καλοπέραση; Αυτό αξίζω;
Bρίσκεις κάτι να ξεχαστείς και μονομίας το χάνεις. Σε χρησιμοποιεί και σε πετάει και αυτό, όπως όλα.
Όπως όλοι.
Αυτή απληστία με πνίγει, με φυλακίζει. Γιατί οι άνθρωποι να μη δένονται, να μην αισθάνονται, να σε κάνουν να φοβάσαι να τους αγαπήσεις; Γιατί να μην εκτιμούν αυτά που έχεις να τους δώσεις;
Περιμένω κάτι, χωρίς να ξέρω τι ακριβώς. Ψάχνω να πω κάτι επίσης, αλλά δεν έχω. Προσπαθώ να χαμογελάσω, αλλά προσποιούμαι. Γιατί δεν μπορεί έστω για μία φορά να είναι αμοιβαίο, να στηριχτώ πάνω του; Οι απορίες μου με μαστιγώνουν, μ' ένα δάκρυ προλαβαίνω οτιδήποτε αναπάντητο...Και πνίγομαι έπειτα στο κλάμα. Τίποτα όπως είχα φανταστεί ότι θα είναι. Οι φίλες μου, ευτυχισμένες, έχουν όλες ένα στήριγμα κι ας είναι φτιαχτό κι όχι αυτό που θέλουν πραγματικά. Χαίρομαι γι αυτές. Ώρες ώρες, εύχομαι να μπορούσα κι εγώ να φτιάξω ένα στήριγμα. Δεν μπορώ όμως. Δε μου βγαίνει να μοιράζομαι με κάποιον τόσο έντονα συναισθήματα, χωρίς να αισθάνομαι.
Δεν πτοούμαι όμως. Εφηβεία είναι, θα περάσει. Αν δε νιώσεις δε θα ζήσεις, αν δε μετανιώσεις δε θα μάθεις, αν δεν πονέσεις δε θα εξελιχθείς.