Ρουτίνα.

Έχετε νιώσει ποτέ την ανάγκη να αλλάξετε όλη σας τη ζωή;
Η ρουτίνα και οι παρόμοιες καταστάσεις να είναι τόσο όμοιες που να σας θλίβουν... Να μη συμβαίνει τίποτα αναπάντεχο και απροσδιόριστο, τα πάντα να επαναλαμβάνονται. Να μην ξέρεις τι να περιμένεις, να μην ελπίζεις πουθενά, να ζεις για το τώρα, ένα τώρα που ξέρεις που θα καταλήξει μόνο και μόνο επειδή το ζεις επανειλημμένα; Δε θα πρεπε να είμαι τόσο απαισιόδοξη. Είμαι μόνο 16 και αισθάνομαι πως η ζωή μου είναι κενή. Τα έχω όλα και μέσα μου νιώθω τόσο άδεια...
Τόσο μόνη. Γιατί;
Γιατί να μην μπορώ να περνάω απλά καλά με τις φίλες μου χωρίς να σκέφτομαι τίποτα άλλο;
Γιατί να μην είμαι πάλι 8 χρονών, να παίζω κυνηγητό στα παιδικά πάρτυ, να ονειρεύομαι όπως κάθε παιδί το μέλλον μου όπως θα ήθελα να είναι;
Γιατί να τα μαθήματα, το σχολείο και αυτή η αηδιαστική ρουτίνα να ροκανίζουν κάθε στιγμή μου;
Γιατί κάθε αγόρι να με πληγώνει; Όλοι αυτό θέλουν απο 'μένα; Σεξ και καλοπέραση; Αυτό αξίζω;
Bρίσκεις κάτι να ξεχαστείς και μονομίας το χάνεις. Σε χρησιμοποιεί και σε πετάει και αυτό, όπως όλα.
Όπως όλοι.
Αυτή απληστία με πνίγει, με φυλακίζει. Γιατί οι άνθρωποι να μη δένονται, να μην αισθάνονται, να σε κάνουν να φοβάσαι να τους αγαπήσεις; Γιατί να μην εκτιμούν αυτά που έχεις να τους δώσεις;
Περιμένω κάτι, χωρίς να ξέρω τι ακριβώς. Ψάχνω να πω κάτι επίσης, αλλά δεν έχω. Προσπαθώ να χαμογελάσω, αλλά προσποιούμαι. Γιατί δεν μπορεί έστω για μία φορά να είναι αμοιβαίο, να στηριχτώ πάνω του; Οι απορίες μου με μαστιγώνουν, μ' ένα δάκρυ προλαβαίνω οτιδήποτε αναπάντητο...Και πνίγομαι έπειτα στο κλάμα. Τίποτα όπως είχα φανταστεί ότι θα είναι. Οι φίλες μου, ευτυχισμένες, έχουν όλες ένα στήριγμα κι ας είναι φτιαχτό κι όχι αυτό που θέλουν πραγματικά. Χαίρομαι γι αυτές. Ώρες ώρες, εύχομαι να μπορούσα κι εγώ να φτιάξω ένα στήριγμα. Δεν μπορώ όμως. Δε μου βγαίνει να μοιράζομαι με κάποιον τόσο έντονα συναισθήματα, χωρίς να αισθάνομαι.
Δεν πτοούμαι όμως. Εφηβεία είναι, θα περάσει. Αν δε νιώσεις δε θα ζήσεις, αν δε μετανιώσεις δε θα μάθεις, αν δεν πονέσεις δε θα εξελιχθείς.

Αναπάντητα ερωτήματα.

Ομολογουμένως, το ν' αρχίσω να ξερνάω τις διάσπαρτες σκέψεις μου τέτοια ώρα δεν είναι ό,τι κατάλληλο. Αισθάνομαι όμως μια απερίγραπτη, ακατάπαυστη ανάγκη να το κάνω. Αφοσιώνομαι στον υπολογιστή κι όχι στα μαθήματα, βρίσκω καταφύγιο σε μια εικονική πραγματικότητα και προσπαθώ να απολαύσω μια ουτοπική ζωή... Μέσα απ' αυτή. Ξεθάβω αναμνήσεις, εικόνες, ό,τι θαμμένο υπάρχει τελοσπάντων σ' αυτό το τεχνολογικό επίτευγμα και νοσταλγώ κάθε παρελθοντική στιγμή. Μετανιώνω που δε βρήκα χρόνο ν' απομνημονεύσω γεγονότα που θα επιθυμούσα να ξαναζήσω τώρα, τότε, να γευτώ έστω το "μισό" της γλύκας τους... Φαντάζομαι την εναλλακτική τους πορεία. Πόσο ξεχωριστή πλοκή και τροπή θα είχαν λάβει οι καταστάσεις εφόσον έσκαγε μια αντίστοιχα διαφορετική επιλογή στο πρώτο κλάσμα του δευτερολέπτου; Και μιας και αναφέρομαι στο παρόν θέμα, οφείλω να παραθέσω μια σχετική θεωρία, η οποία με ώθησε να την επεξεργαστώ εξαιτίας μιας βαθυστόχαστης και πολύπλοκης ταινίας η οποία πατάει πάνω σ'αυτή,
"Aν μια πεταλούδα κινήσει τα φτερά της στον Αμαζόνιο, μπορεί να φέρει βροχή στην Κίνα". Διαφορετικές παραλλαγές εκφράζουν ουσιαστικά την ίδια ιδέα: μια απειροελάχιστη μεταβολή στη ροή των γεγονότων οδηγεί, μετά από την πάροδο αρκετού χρόνου, σε μια εξέλιξη της ιστορίας του συστήματος δραματικά διαφορετική από εκείνη που θα λάμβανε χώρα, αν δεν είχε συμβεί η μεταβολή. Συνεπώς, ενώ πράγματι ένα ασήμαντο γεγονός μπορεί να αλλάξει άρδην την πορεία της ιστορίας, δεν είμαστε σε θέση να ξέρουμε ποια θα ήταν η εξέλιξη του συστήματος χωρίς το γεγονός και άρα, δεν μπορούμε να σχεδιάσουμε τις ενέργειές μας ώστε να πετύχουμε ένα επιθυμητό σημαντικό αποτέλεσμα σε βάθος χρόνου - μπορούμε να προγραμματίζουμε αποτελεσματικά μόνο μέχρι τον χρονικό ορίζοντα που χαρακτηρίζει το σύστημα. Η γνώση ότι ένα ασήμαντο γεγονός οδήγησε σε κάτι "μεγάλο" μπορεί, μερικές φορές, να αποκτηθεί εκ των υστέρων, αν και συνήθως ακόμη κι αυτό είναι αδύνατον.
Επομένως... γιατί το φιλοσοφώ; :/
Προφανώς, διοτί η λογοτεχνία στην οποία υποχρεούμαι νε εξεταστώ σε 8:30 ώρες φαντάζει θεαματικά ανούσια, αδιάφορη και ανεπαρκής συγκριτικά με τούτα τα σύνθετα θέματα. Είμαι άραγε μια κοινή προβληματισμένη έφηβη, που διανοείται τα "ανεξήγητα", "μεταφυσικά" κι "εξωπραγματικά" φαινόμενα του σύγχρονου κόσμου μας κι επιχειρεί να χαρίσει μιαν αιτιολογία σε oτιδήποτε αμφιλεγόμενο; Όνειρό μου, στόχος και σκοπός της ζωής μου είναι να ανακαλύψω και να εξηγήσω τα πάντα : Απο το γιατί οι κατσαρίδες είναι ανθεκτικές, μέχρι τα εγκεφαλικά κύτταρα του ανθρώπου, άραγε θα τα καταφέρω; Μήπως ο δημιουργός μας έχει φροντίσει να μας αποτρέψει απο τέτοιες εξηγήσεις με αποτέλεσμα να οδηγηθώ μόνη στην "παραίτησή" μου και να καταλήξω σ' ένα μουντό γραφειάκι, με πικρό καφέ, σκύλες συναδέλφους κι ένα στρυφνό αφεντικό τ΄οποίο θα κόβει κατακόρυφα το μισθό μου, ειδάλλως θα ζητάει να του στήνομαι κάθε βδομάδα; Ντάξει, το παρατράβηξα, λιγάκι. Είμαι κάπως ακραία ώρες ώρες. Ίσως και να καταλήξω κάπου ενδιάμεσα. Μα τι σκέφτομαι νυχτιάτικα; Nα τη πάλι η αβεβαιότητα του μέλλοντος που στοιχειώνει την παρούσα φάση μου. Γιατί να μην μπορώ να εκτιμήσω τη δεδομένη στιγμή ως έχει; Mόλις περάσει θα τη νοσταλγώ, αδιαμφισβήτητα και θ' αναλύω θεωρίες του χάους προκειμένου να την κερδίσω πίσω...':P Ένας φάυλος κύκλος. -.-' Σενάρια επιστημονικής φαντασίας τη στιγμή που δεν ξέρω καν τι κατεύθυνση θ' ακολουθήσω. (Με εξιτάρει η θετική, το να κάνω έρευνες για τα πάντα, να ανακαλύψω τη δημιουργία και την πολυπλοκότητα του σύμπαντος) φυσικά ο ανταγωνισμός και οι προβληματισμοί που έπονται φαντάζουν αβάσταχτοι και μόνο στη σκέψη. Παρόλαυτά, μένω στην ιδέα. Είναι τόσο δελεαστική... Γιατί με καταλαμβανει η τάση να επιθυμώ να μαθαίνω τα πάντα; Η περιέργεια σκότωσε τη γάτα, λέει ο λαός μας. Η επιστήμη όμως τη γλίτωσε, σωστά; :D Χα. Να το το εναλλακτικό, ναααα το!

Τις καληνύχτες μου.

You 're so fucking special.

When you were here before,
Couldn't look you in the eye
You're just like an angel,
Your skin makes me cry.

You float like a feather
In a beautiful world
I wish I was special
You're so fuckin' special...

But I'm a creep,
I'm a weirdo
What the hell am I doin' here?
I don't belong here!

I don't care if it hurts,
I wanna have control
I want a perfect body
I want a perfect soul

I want you to notice
when I'm not around
You're so fuckin' special
I wish I was special

But I'm a creep
I'm a weirdo
What the hell am I doin' here?
I don't belong here, ohhhh, ohhhh

She's running out again
She's running out
She run run run run...
run... run...

Whatever makes you happy
Whatever you want
You're so fuckin' special
I wish I was special.

But I'm a creep,
I'm a weirdo
What the hell am I doin' here?
I don't belong here.

I don't belong here...

Πάσο.

Το στομάχι μου γουργουρίζει σε συνδυασμό με το κεφάλι μου, το οποίο αν συνεχίσει να επεξεργάζεται τις πληροφορίες και τις σκέψεις που χοροπηδούν μέσα σ' αυτό, με βλέπω κάτω απο τη γη.

Θρησκευτικά σου λέει μετά, διάβασε να μορφωθείς, πέρνα στο υποσυνειδητό σου όλα αυτά τα προπαγανδιστικά μηνύματα (τις δήθεν πληροφορίες που θα επιδράσουν θετικά στην προσωπικότητά σου.) Ο χριστιανισμός και ο Θεός και η θεία οικονομία και η σωτηρία του ανθρώπου και μπλαχ μπλαχ. Παπάρια του Καράμπελα. Άλλη όρεξη δεν είχα, στη φάση που είμαι τώρα, να παπαγαλίζω πόσο άψογος θα ήταν ο κόσμος αν ο διάβολος δεν είχε παραπλανήσει το έργο του Θεού με τα τεχνάσματά του κι όλα αυτά για να εξασφαλίσω ένα 20 που θα μου ανεβάσει το μέσο όρο του τετραμήνου.

?

Πόσο νιανιά παίζει να 'ναι η ζωή τελικά, ή καλύτερα, πόσο εμείς τη μορφοποιούμε καθ' αυτόν τον τρόπο;

Ο Θεός είναι το παν. Υποτάξου σ' αυτά που σου επιβάλλονται, κατώτερο ον!


Και να σου το 15αρι στα Θρησκευτικα.

Ya xara.

Πωωως πάει;
Πάντα καλά.
Ε ναι. Την υγεία μας να 'χουμε.
Πφ, ποιά υγεία. Μόνο; Δε μου φτάνει, θέλω κι άλλα. Κι άλλα. Συνεχώς κάτι θέλω να έχω. Κι όχι μόνο εγώ. Συνεχώς μένουμε ανικανοποίητοι. Να είδατε. Δεν το κάνω μόνο εγώ, δεν ειμαι η μόνη ανικανοποιήτη, αχάριστη, άπληστη, που τα έχει όλα και θέλει κι άλλα. Υπάρχουν κι άλλοι. Nαι. Δεν είμαι μόνη μου, δεν ειμαι. Γιουχου.
Πεινάω. Το φαγητό είναι κάτι δεδομένο για 'μενα. Κατι που ανα πάσα στιγμή μπορώ να έχω. Ας τεστάρουμε λοιπόν τις αντοχές μας. Πόσο αντέχουμε χωρίς τα δεδομένα "μας";
Νυστάζω.
Ναι, σιγά που θα κοιμηθώ. Να κάνουν πάλι παρτάκι οι σκέψεις και το υποσυνειδητο; Να γίνουν όλα πάλι μια κακοψημένη ομελέτα; Να μαστιγώσουν το μυαλό μου και την καρδιά μου, εικόνες που θα θελα να υπάρξουν στο 00:01 και στο 00:02 μπουκάρει μια δεύτερη σκέψη, λιγότερο ελκυστική και ανατρέπει την επιθυμητή εικόνα; Nαι, νυσταζε εσύ.
Μου λείπει. Ώπα κάτσε, πιάσαμε λαυράκι. Ποιός; Και οι δύο. Το ίδιο; Δε γνωρίζω. Να γνωρίσεις, που να σε πάρει. Περιμένεις να λυθούν όλα δια μαγείας; Ότι η επιφοίτηση θα σου κάνει επίσκεψη με εξτρα δωρο καλλυντικά; Εμπρός, άρπαξε τη ζωή σου στα χέρια σου, άβουλο άτομο. Διεκδίκησε κάτι επιτέλους. Πάψε, ανόητε εαυτέ numb 2. Το λες γιατί είσαι έξω απο το χώρο. Αν έχεις @@, γίνε εαυτός numb 1, φάε το αγγούρι του αισθήματος, της πράξης. Γιατί εσύ πρακτικά, είσαι όλο λόγια.
Λες βλακείες. Μασάμε το ίδιο λάχανο. Ξες γιατί; Γιατί είμαστε τα κομμάτια μιας διχασμένης προσωπικότητας. Όταν αυτή τρέμει, τρέμουμε και τα δυο. Όταν αυτή φοβάται, φοβόμαστε αντίστοιχα. Χαρίζω λύσεις με βάση τη λογική. Μεγενθύνεις παρορμήσεις ώστε να επισκιάζουν κάθε φορά τις εντολές μου. Μα το γνωρίζεις! Ποναμε το ίδιο. Συμβάλλουμε το ίδιο ώστε ν' απαλύνουμε τον πόνο το δικό μας, αλλά και της προσωπικότητας που μας τον προκαλέι. Απλώς πάντοτε, κάθε φορά, επειτα απο έντονο πόλεμο για το ποιος θα επικρατησει έναντι του άλλου και ποιος θα χαρίσει περισσότερη επιρροή στην προσωπικότητα, κάποιος απο τους δυο μας κερδίζει και υπερβαίνει τον άλλον. Εαυτέ numb 1, είσαι η άβυσσος των συναισθημάτων. Εγω, ο εαυτός numb 2, είμαι η προσωποποίηση της λογικής. Μα μέχρι τώρα, εσύ επικρατείς στην τρίτη κατάσταση. Και ρε γαμώτη, επιδεινώνεις το image. Πώς είναι δυνατόν η προσωπικότητα να κοιμάται αγκαλιά με τη ζακέτα του ενός και την επόμενη να πονάει επειδή ο δευτερος αποφάσισε να τη διαγράψει για κάποια άλλη; Επιτελους, κατατοπισέ την κάπου!
Δε βοηθάς numb 2. Εκρεμμεί κάτι που θα ξεσκεπαστεί σε 5 ημέρες. Και πάλι πόλεμο θα χουμε. Κάτσε ρε numb 1, μην είσαι απόλυτος. Οι εξελίξεις ίσως είναι θετικές. Και διαφωτιστικες. Ελπίζω. Ελπίζω. Ελπίζουμε. Ναι ναι ναι όλα τα κομμάτια του εαυτό μου ελπίζουν, όλοι οι "φανταστικοί μου" φίλοι ελπίζουν μαζί μου. Ελπίζουμε, ευχόμαστε, προσπαθούμε, και συμβάλλουμε. Μέχρι τότε; Υπομένουμε.
Έχω διάβασμα. Μα τι με νοιάζει; Πού ακριβώς βρίσκεται το θέλγητρο στο σε ποια κατηγορία ανθρώπων εμπίπτει ο Ιέρων και στο ποιοι σύνδεσμοι εισάγουν δευτερεύουσες αναφορικές προτάσεις; Xμ, μισό, να μαντέψω. Πουθενά; Ω ναιιι, το βρηκα. 'Ενα σοκολατάκι λάκτα έπαθλο + μια μουτζα μπονους. Αλλά βλέπεις, έχουμε και ένα όνομα, ένα επίπεδο. Έχουμε τις εξετάσεις, οι οποίες "εξετάζουν". Εξετάζομαι. Πρέπει να δείξω κάτι άριστο. Όχι καλό. Άριστο. Αλλιώς θα με απογοητευσω. Και εμένα κι όλα τα κομματάκια του εαυτού μου, καθώς επίσης και το 2 με το 0 που αν τα ενώσεις δημιουργείται ενας υπέροχος, αξιοζήλευτος συνδυασμός, που εδω και μέρες ουρλιάζει ακατάπαυστα μέσα στο αυτί μου "Πας να με καταστρέψεις, τι πας να κάνεις." Σκάσε πια. Και σένα υπόψην μου σ' έχω. Γαμώ τη βαθμοθηρία μου.
Κοντεύει 4 τα ξημερώματα. Κι έχω πολλά να κάνω. Έχω ακόμη 5 ενότητες, ανώμαλα ρήματα κι επαναλήψεις. Έχω τις εσωτερικές μου μάχες. Έχω τα όνειρα μου. Έχω... έχω πολλά. Θα εκραγώ!
Απ' την άλλη, υπάρχουν και χειρότερα. Δε χρειάζεται τόση δραματοποίηση, φίλε. Μη σκας. Η ζωή είναι ωραία. Ναι ρε είναι, ακόμη και όσα σου προκαλούν εμετό και άγχος. Είναι το αλάτι σε κάτι γλυκανάλατο. Όπως τα δάκρυα χαράς! Είναι αλμυρά, αλλα μόλις τα γεύεσαι συνειδητοποιείς οτι αυτό που μόλις γεύτηκες ήταν η τρανή απόδειξη για το οτι χάρηκες για κάτι. Κι ας έχει αλμυρή γεύση! Αχ, δεν μπορώ να εκφραστω σωστα.
Τελοσπαντων, ναι.
Αχάριστο πλασματάκι. Ναι εσύ, που γνωρίζεις ότι σε αυτόν τον κόσμο θέμα δευτερολέπτων ειναι απο κει που είσαι τόσο "---------" να γίνεις τόσο "-" και το αντίθετο, παρόλαυτα συνεχίζεις να είσαι αχάριστο. Χα. Πρέπει να γίνεις τόσο "-" για να σταματήσεις; Αυτό θες; Όχι, όχι! Υπόσχομαι. Απο αύριο το ελαττώνω. Ναι οκεη, αυτα τα 'πες και χθες. Μα ήδη το΄χω ελαττώσει! Απο 100% αχαριστη, παραξενη, απροβλεπτη, παρορμητική, άδικη κι ανικανοποιήτη σήμερα έγινα 99,9999999999999999%. Huh? Προοδεύουμε.

Πού να 'ξερα στην πρώτη γυμνασίου. =P

Δεν ξέρω τι να πω. Αυτή τη στιγμή είμαι τόσο μπερδεμένη, όλα στροβιλίζονται στα συρταράκια του μυαλού μου και δυστυχώς, δεν υπάρχει άλλος χώρος για περαιτέρω πληροφορίες...Δεν νιώθω καλά, καιρό τώρα. Όλα άρχισαν εκείνη την ημέρα στις 22 Φεβρουαρίου του 2008. Τότε τον πρόσεξα... Πρόσεξα τι παιδί είναι, τόσο γλυκός και διαφορετικός από τους άλλους. Έπαθα πλάκα. Ο Γιώργος για μένα ήταν κάτι θεϊκό, το "παιδί θαύμα". Ήμασταν βέβαια συμμαθητές και θα ξαναγίνουμε σε λίγους μήνες, όταν θα τελειώσει το καλοκαίρι. Δεν μπορώ να φανταστώ τη στιγμή που θα τον αντικρίσω. Όλα θα είναι τόσο διαφορετικά, τόσο καινούρια, θα γελάει, θα ξέρει τα πάντα. Δεν τον είχα για τέτοιο παιδί, αλλά ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται. Ειδικά με αυτά που έμαθα σήμερα από τον Νίκο. "Όποτε τον ρωτάμε για 'σένα, λέει "Ρε μαλάκες ένα πρόβλημα έχω κι εγώ, πρέπει να μου το χτυπάτε συνέχεια;" "Και...δηλαδή...εμμ..τι..εννοεί με αυτό;" Ρωτάω εγώ, μη θέλοντας να πιστέψω. "Εννοεί πως δεν σε θέλει ούτε με σφαίρες." Εγώ έλιωσα... Δεν θέλω να πιστεύω τον Νίκο, προσπαθώ, αλλά μέσα μου τα πιστεύω. Έχω τυφλωθεί. Νομίζω ότι ο Γιώργος με βλέπει αλλιώς, εξακολουθώ να το νομίζω. Μου έχει πει και ο ίδιος, άλλωστε, ότι με βλέπει μόνο φιλικά, άλλα αν δεν ήθελε τίποτα από εμένα, γιατί μου μιλάει, με πειράζει, γιατί μου έγραψε εκείνο το κειμενάκι πως ήταν δικό του λάθος να συνεχίσει την όλη υπόθεση, αφού ήξερε τα συναισθήματα μου και το τι νιώθω και πως τα υπονοούμενα τα έκανε μόνο για να με ψαρέψει; Και όλες αυτές οι ματιές ήταν για πλάκα; Τον είχα πιάσει άπειρες φορές να με κοιτάει. Αφού λοιπόν ήξερε τι νιώθω, γιατί δεν το σταματούσε; Γιατί συνέχισε να παίζει το παιχνιδάκι του "Σε κοιτάω με κοιτάς, σου μιλάω μου μιλάς"; Και γιατί, όταν με ρωτούσε ποιος μου άρεσε ήταν τόσο αμήχανος; Είμαι σίγουρη πως όλα αυτά δεν ήταν για πλάκα και πως ο μόνος λόγος που μου είπε πως με βλέπει φιλικά, ήταν ο τρόπος που μαθεύτηκε. Αν είχα πάει εγώ η ίδια να του το πω ευθέως, δεν θα αντιδρούσε έτσι. Αλλά τι να κάνουμε...Ό,τι έγινε, έγινε και δεν αντιστρέφεται... Αυτό μου είχε πει την ημέρα που τα ξεκαθαρίζαμε όλα. Εγώ όμως τον αγαπώ, τον αγαπώ και δεν μπορώ να τον ξεχάσω. Όσο κι αν προσπαθώ, ό,τι κι αν κάνω, τελικά καταλήγω να κλαίω μόνη μου στο δωμάτιο μου ακούγοντας κομμάτια που μου θυμίζουν εκείνον. Πρώτη φορά είμαι τόσο ερωτευμένη με κάποιον και αυτός ο "κάποιος" ήταν ο μόνος που δεν με ήθελε. Δε σε πνίγει η αδικία όταν ξέρεις πως σε προσέχουν αγόρια που ούτε καν τα κοιτάς και αδιαφορούν αυτά που ενδιαφέρεσαι; Και εδώ δεν μπορώ να πω "αδιαφορούν" γιατί δεν είναι έτσι. Ο Γ. ποτέ δεν αδιαφόρησε για μένα. Τουλάχιστον έτσι πιστεύω εγώ..."Ο Γιώργος μισεί τα κορίτσια σαν κι εσένα δηλαδή τα "ξεσηκωμένα" που ακολουθούν τη μόδα, μιμούνται τους ηθοποιούς κτλ. Του αρέσουν τα διαφορετικά κορίτσια κι ας μην είναι και τόσο όμορφα. Εσύ είσαι ακριβώς το αντίθετο..." Τι λέει ρε το άτομο; Εγώ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΤΣΙ. Νιώθω τελείως διαφορετική... Δεν ακολουθώ τη μόδα, φοράω κάτι επειδή εγώ το θέλω κι εμένα μου αρέσει και δεν δίνω δεκάρα για το αν είναι "μέσα στη μόδα". Στο κάτω κάτω, ποιος τα λέει αυτά; Ίσως να έχω κι άδικο. Μπορεί όντως να είμαι μια ψωνάρα, που κάνει copy-paste με τα υπόλοιπα "ξεσηκωμένα" κορίτσια, μιμούμαι τους πάντες και οτιδήποτε κάνει εντύπωση και σου τραβάει την προσοχή. Αλλά ας πάει στα κομμάτια. Εγώ έτσι είμαι. Και δεν πρόκειται να αλλάξω τον εαυτό μου για κανένα Γιώργο, όσο κι αν τον αγαπώ. Όσο κι αν θέλω να γίνω ο τύπος του κοριτσιού που του αρέσει. Και για ποιο λόγο να κάνω κάτι τέτοιο; Αν ήταν να με αγαπήσει, το σωστό θα ήταν να αγαπήσει εμένα, τη Μαρία, για αυτό που πραγματικά είμαι, όχι μια ψεύτικη ταυτότητα. Αν δεν θέλει, δικό του πρόβλημα. Εκείνος χάνει :P Κακά τα ψέματα όμως... Εγώ μπορεί να είμαι ψωνάρα, μπάζο, ξενέρωτη αλλά αλήθεια ξέρω να λέω. Και η αλήθεια είναι πως στενοχωριέμαι που ο Γιώργος με βλέπει σαν να είμαι κάτι τελείως διαφορετικό από τον πραγματικό μου εαυτό. Το έχω ξαναπεί, πολλές φορές, δεν είμαστε αυτό που δείχνουμε. Πρέπει κάποιος να σε γνωρίσει καλά, εσένα και την προσωπικότητα σου. Ο Γιώργος όμως αρνήθηκε. Δεν δέχτηκε να με γνωρίσει και συνέχισε να με αντιμετωπίζει σαν να είμαι μια κοπέλα λίγο "κουνιστούλα" με την τελευταία λέξη της μόδας γραμμένη στο μπλοκάκι με τις σημειώσεις των SOS. Κρίμα. Δεν αντέχω όμως να σκέφτομαι άλλο για εκείνον.
Τον αγαπώ και το ξέρει... Ναι κύριε, μπορεί να ζείτε μια κόλαση καθώς σκέφτεστε τον εαυτό σας με ένα κορίτσι σαν κι εμένα. Μπορεί να γελάτε όταν φαντάζεστε πως χαραμίζω την ζωή μου για εσάς, που γελάτε όταν έρχομαι στη μνήμη σας. Ίσως με σχολιάζετε αρνητικά πίσω από την πλάτη μου και μπροστά μου υποκρίνεστε. Εγώ όμως, ακόμα και όταν σταματήσω να σε αγαπώ γιατί θα έχει παρατραβήξει το story, η πληγή που δημιούργησες ΕΣΥ δεν θα έχει ξεθωριάσει και δεν θα ξεθωριάσει ποτέ..