Σε μια τόση δα στιγμή

Έχεις άραγε σκεφτεί πότε πόσο πολύτιμα είναι όλα αυτά που θεωρείς δεδομένα, δικά σου, έχεις διανοηθεί πότε πως όλα αυτά μπορεί να φύγουν μέχρι να ανοιγοκλείσεις τα βλέφαρά σου; Έχεις οραματιστεί πότε πως θα 'ταν η ζωή χωρίς να έχεις δίπλα σου την οικογένεια σου, έχεις κλάψει με λυγμούς πότε όταν κάποιος που αγαπούσες έφυγε και δεν είναι πλέον κοντά σου; Μην ξεγελιέσαι από τον χρόνο, όλα παρέρχονται, οι περασμένες στιγμές σε κοιτούν, σε μέμφονται, μιλώ γι' αυτά που φύγαν και γι' αυτά που έπονται, γιατί τα λάθος λόγια που 'χεις πει δεν επιστρέφονται. Μιλώ για όλα εκείνα που δεν εκτιμάς ή που φοβάσαι να τους πεις πως τα αγαπάς, μιλώ γι' αυτά που κάθε μέρα προσπερνάς, που σε περιμένουν κάθε μέρα σπίτι όταν γυρνάς... Σαν ένα φίλο, αγαπημένο, παιδικό σου... Σαν ένα μήνυμα απλό στο κινητό σου... Σαν ένα χάδι της μητέρας στα μαλλιά σου... Σαν ένα παθιασμένο φιλί από την κοπελιά σου... Πράγματα τόσο μικρά μα τόσο πολύτιμα, πράγματα που δεν θεωρείς μεγάλο ζήτημα, πράγματα καθημερινά, συνηθισμένα που έχεις μάθει δυστυχώς να θεωρείς δεδομένα... Σε μια τόση δα στιγμή, οι αποχρώσεις του γκρι, με του χρόνου το πινέλο χρωματίζουν τη γη, και βουτώντας στην παλέτα βάφουν μαύρη τη ζωή, όταν κάποιος από 'μας το άσπρο δεν ήθελε να δει. Τα όμορφα συνήθως βρίσκονται μπροστά μας, δεν μας αφήνει να τα δούμε η άγνοια μας, κι αν θα τα χάσουμε η φύγουν από κοντά μας δεν πρόκειται να τα επιστρέψουν τα δάκρυα μας. Το κάθε αύριο θολό είναι κι απρόβλεπτο, τα πάντα αλλάζουν μέσα σ' ένα δευτερόλεπτο, γι' αυτό όταν γελάς να θυμάσαι και το γιατί, γιατί τα πιο πολλά χαμόγελα σβήνουν πριν το πρωί. Και όσα κάνει ο χρόνος δεν μπορείς ν' αλλάξεις, τα λόγια δεν αλλάζουν κι ίσως τώρα πράξεις, μια τόση δα στιγμή είναι αρκετή για να σου πει πως πρέπει κάθε μια μέρα σου ν' αδράξεις. Ζήσε τώρα το τώρα κι όχι αργότερα, ζήσε μ' όσα έχεις, μη θες περισσότερα, βουτά στην ζωή πριν μείνουν μόνο απόνερα, γιατί όσα έχουμε είναι τα πιο όμορφα όνειρα...

Δεν ξεχνάω.

http://www.youtube.com/watch?v=7XyVL-pkeNU

♥

Μπλε ροζ.

Είμαι περίεργη να μάθω. Σας αρέσει να μας κάνετε να αισθανόμαστε έτσι; Τόσο άσχημα; Σας χαροποιεί το γεγονός ότι εκδηλώνουμε το πόσο ευάλωτες είμαστε;
Εδώ θα γενικεύσω, δεν κρατιέμαι.
Αχ άντρες. Το κρανίο σας είναι μεγαλύτερο. Διαθέτε τσουτσούνι και σωματική δύναμη. Όλα τα υπόλοιπα εξακολουθείτε να τα διεκδικείτε, λόγω μιας κοινωνίας που όσο κι αν θέλει να δείχνει ανεπτυγμένη, εξελιγμένη και πρωτοποριακή, δεν παύει ν' ακολουθεί στερεότυπα, προκαταλήψεις, να ταμπελοποιεί, να αποκλείει κοινωνικά.
Δεν ξέρουμε να οδηγούμε, να μιλάμε, να εξουσιάζουμε, να επιχειρηματολογούμε, να αντιδρούμε, να υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματά μας. Είμαστε ένα μάτσο ανίκανα όντα!
Που απαξ και συνεχίσουμε τη ζωή μας, είμαστε αναίσθητες και καριόλες. Εσείς μάγκες.
Αν έχουμε ελεύθερες σχέσεις, πολλούς παράλληλα κι όχι κάτι σταθερό, πουτάνες. Εσείς μάγκες.
Αν σχολιάζουμε κάτι αρνητικά, κατίνες. Εσείς μάγκες.
Αν τολμήσουμε κι εκδηλώσουμε τις εκδικητικές μας τάσεις, σκύλες και κακιασμένες. Εσείς μάγκες.


Όχι, ορδές αγανακτισμένων απο την εντελώς αψυχολόγητη και απροσδιόριστη συμπεριφορά μας, που όλο προβλήματα, σύγχυση και μπελάδες σας προξενεί, δε θέλω να το παίξω φεμινίστρια.
Απλώς έχω φτάσει στο αμήν.
Εισπράττω συνεχώς έναν υποβιβασμό, μια επιθετικότητα, μια τάση για εκμετάλλευση, μια ψευδαίσθηση ανωτερότητας, ένα στερεότυπο -ειμαι αντρας γαμω και δερνω κατεχω εξουσια- σχεδόν απο τους πάντες. Και για να μη γίνομα γραφική, χρησιμοποιόντας κλισέ εκφράσεις τύπου "Τα ίδια σκατά είστε όλοι" οφείλω να επισημάνω πως ΔΕΝ είναι όλοι ίδιοι. Το προαναφερόμενο, είναι ένα γενικό χαρακτηριστικό που ανήκει στην πλειονότητα των ανδρών. Χέστηκα κι αν πληγώθηκες, αδύναμη γυναικούλα. Εγώ πηδάω και δε μιλάω.
Τελικώς, οδηγούμαστε στο συμπέρασμα πως ο τρόπος που θα φερθεί ο άλλος, οι αξίες και τα ιδανικά του, η συμπεριφορά του, η ιδιοσυγκρασία του, δε σχετίζεται με το φύλο, αλλά με το είδος του, με τον τρόπο που έχει διαμορφωθεί ο χαρακτήρας του. Όσον αφορά το γένος, παρουσιάζει ορισμένα γενικά χαρακτηριστικά που το αφορούν, όπως για παράδειγμα, οι γυναίκες είναι περαιτέρω συναισθηματικές κι έχουν ιδιαίτερα ανεπτυγμένο το μητρικό ένστικτο. Οι άνδρες, έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο (χωρίς αυτό να επηρεάζει την ευφυία, γαμώ το κέρατο) και είναι περισσότερο ανεξάρτητοι. Η πατρική αγαπη υφίσταται στις ανθρώπινες κοινωνίες, στα ζωα δεν έχει υπόσταση.
Οι γενικεύσεις και τ' αναπόδεικτα συμπεράσματα τύπου " Όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες " καθώς και "Όλοι οι άντρες είναι γουρούνια " είναι επιφανειακές δηλώσεις. Όχι άνθρωπέ μου, επειδή μια γυναίκα/ ένας άντρας σ' εκμεταλλεύτηκε δεν παει να πει πως όλοι θα τον μιμηθούν και θα ενστερνιστούν τη νοοτροπία του. Προφανώς, είναι η τάση των ανθρώπων, να υπερεκτιμούν την αγάπη που έχει να τους προσφέρει ο άλλος, την ευελιξία που δείχνει απέναντί τους, το πόσο επιρρεπής είναι στις πράξεις τους, με αποτέλεσμα να στρέφονται στο συμφέρον τους, αδιαφορώντας για το αν ο άλλος θα πληγωθεί ή όχι.
Έχω αρχίσει ν' απογοητεύομαι γενικότερα. Μάλλον κι εγώ δεν ξέρω για ποιό λόγο διαμαρτύρομαι! Τουλάχιστον, ανεξάρτητα απο το αν εισαι αντρας η γυναίκα, έχε το θάρρος να ξεκαθαρίζεις τις καταστάσεις, ακόμη κι αν είσαι λάθος. Παραδέξου το.
Τελευταία, οι ανδρες αποφεύγουν να πράττουν έτσι. Χάθηκαν τέτοιοι τύποι στις μέρες μας. Έχουν μπει όλοι στο τρυπάκι του "δεν υπάρχει αγάπη, έλα να σε γαμήσω, έχω παράλληλες γκόμενες, τη σέρνω απο τη μύτη, την κάνω ό,τι θέλω". Η γυναίκα πλεον, απ όσο μπορώ να συμπεράνω βάσει της βιωματικής μου μάθησης, μετανιώνει, μαθαίνει απο τα λάθη της, ξεκαθαρίζει, συναισθάνεται. Ο άντρας τίποτα. Μια επανειλημμένη φάση, πληγώνω πληγώνω πληγώνω και χαίρομαι. Γιατί το κάνετε αυτό;
Έστω κι άθελά σας, γιατί δεν το ξεκαθαρίζετε στη συνέχεια;
Γιατί δεν είστε ντόμπροι;
Τα ίδια αβάσιμα ερωτήματα θα μπορούσε να θέσει κι ένας άντρας σε μια γυναίκα, εφόσον έχει πληγωθεί εξαιτίας της. Δεν αντιλέγω. Μπορώ όμως να αυτοχαρακτηρίσω τον εαυτό μου και να αναρωτηθώ, απευθύνοντας το λόγο στους άνδρες που εμπίπτουν σε αυτή την κατηγορία (αλλά και σε όσες γυναίκες γνωρίζουν).
Γιατί χαίρεστε, πληγώνοντας και μειώνοντας κόσμο;

Η ομιλία της σιωπής.

Με τα εκφραστικά σου μάτια κοιταζέ με.
Ψιθύρισε μου με το βλέμμα σου, κάθε λέξη που με το λόγο αδυνατείς να αρθρώσεις.
Της κοινωνίας τα μυστικά και τους ανείπωτους φόβους σου γνώρισέ μου,
μονάχα με τη σιωπή σου και το βλέμμα σου.
Πέρνα απο δίπλα μου μα μην αρθρώνεις λέξη'
Μονάχα κοίταζέ με.
Και μάθε με να ζω μέσα απο τις εικόνες,
οπού τα λόγια είναι περιττά.
Ταυτισέ με με τους χτύπους της καρδιάς σου, μεταφέροντάς μου τη ματιά σου.
Ταξίδεψε βαθιά στο βλέμμα μου,
ερμήνευσε με δικό σου τρόπο κάθε δείγμα του.
Κάνε όνειρα,
χόρεψε με την φαντασία,
εκεί όπου τα λόγια δεν έχουν υπόσταση.
Δέν έχουν αξία, δεν έχουν θέση.
Με τα εκφραστικά σου μάτια, απλώς,
κοιταζέ με...♥

Ρουτίνα.

Έχετε νιώσει ποτέ την ανάγκη να αλλάξετε όλη σας τη ζωή;
Η ρουτίνα και οι παρόμοιες καταστάσεις να είναι τόσο όμοιες που να σας θλίβουν... Να μη συμβαίνει τίποτα αναπάντεχο και απροσδιόριστο, τα πάντα να επαναλαμβάνονται. Να μην ξέρεις τι να περιμένεις, να μην ελπίζεις πουθενά, να ζεις για το τώρα, ένα τώρα που ξέρεις που θα καταλήξει μόνο και μόνο επειδή το ζεις επανειλημμένα; Δε θα πρεπε να είμαι τόσο απαισιόδοξη. Είμαι μόνο 16 και αισθάνομαι πως η ζωή μου είναι κενή. Τα έχω όλα και μέσα μου νιώθω τόσο άδεια...
Τόσο μόνη. Γιατί;
Γιατί να μην μπορώ να περνάω απλά καλά με τις φίλες μου χωρίς να σκέφτομαι τίποτα άλλο;
Γιατί να μην είμαι πάλι 8 χρονών, να παίζω κυνηγητό στα παιδικά πάρτυ, να ονειρεύομαι όπως κάθε παιδί το μέλλον μου όπως θα ήθελα να είναι;
Γιατί να τα μαθήματα, το σχολείο και αυτή η αηδιαστική ρουτίνα να ροκανίζουν κάθε στιγμή μου;
Γιατί κάθε αγόρι να με πληγώνει; Όλοι αυτό θέλουν απο 'μένα; Σεξ και καλοπέραση; Αυτό αξίζω;
Bρίσκεις κάτι να ξεχαστείς και μονομίας το χάνεις. Σε χρησιμοποιεί και σε πετάει και αυτό, όπως όλα.
Όπως όλοι.
Αυτή απληστία με πνίγει, με φυλακίζει. Γιατί οι άνθρωποι να μη δένονται, να μην αισθάνονται, να σε κάνουν να φοβάσαι να τους αγαπήσεις; Γιατί να μην εκτιμούν αυτά που έχεις να τους δώσεις;
Περιμένω κάτι, χωρίς να ξέρω τι ακριβώς. Ψάχνω να πω κάτι επίσης, αλλά δεν έχω. Προσπαθώ να χαμογελάσω, αλλά προσποιούμαι. Γιατί δεν μπορεί έστω για μία φορά να είναι αμοιβαίο, να στηριχτώ πάνω του; Οι απορίες μου με μαστιγώνουν, μ' ένα δάκρυ προλαβαίνω οτιδήποτε αναπάντητο...Και πνίγομαι έπειτα στο κλάμα. Τίποτα όπως είχα φανταστεί ότι θα είναι. Οι φίλες μου, ευτυχισμένες, έχουν όλες ένα στήριγμα κι ας είναι φτιαχτό κι όχι αυτό που θέλουν πραγματικά. Χαίρομαι γι αυτές. Ώρες ώρες, εύχομαι να μπορούσα κι εγώ να φτιάξω ένα στήριγμα. Δεν μπορώ όμως. Δε μου βγαίνει να μοιράζομαι με κάποιον τόσο έντονα συναισθήματα, χωρίς να αισθάνομαι.
Δεν πτοούμαι όμως. Εφηβεία είναι, θα περάσει. Αν δε νιώσεις δε θα ζήσεις, αν δε μετανιώσεις δε θα μάθεις, αν δεν πονέσεις δε θα εξελιχθείς.

Αναπάντητα ερωτήματα.

Ομολογουμένως, το ν' αρχίσω να ξερνάω τις διάσπαρτες σκέψεις μου τέτοια ώρα δεν είναι ό,τι κατάλληλο. Αισθάνομαι όμως μια απερίγραπτη, ακατάπαυστη ανάγκη να το κάνω. Αφοσιώνομαι στον υπολογιστή κι όχι στα μαθήματα, βρίσκω καταφύγιο σε μια εικονική πραγματικότητα και προσπαθώ να απολαύσω μια ουτοπική ζωή... Μέσα απ' αυτή. Ξεθάβω αναμνήσεις, εικόνες, ό,τι θαμμένο υπάρχει τελοσπάντων σ' αυτό το τεχνολογικό επίτευγμα και νοσταλγώ κάθε παρελθοντική στιγμή. Μετανιώνω που δε βρήκα χρόνο ν' απομνημονεύσω γεγονότα που θα επιθυμούσα να ξαναζήσω τώρα, τότε, να γευτώ έστω το "μισό" της γλύκας τους... Φαντάζομαι την εναλλακτική τους πορεία. Πόσο ξεχωριστή πλοκή και τροπή θα είχαν λάβει οι καταστάσεις εφόσον έσκαγε μια αντίστοιχα διαφορετική επιλογή στο πρώτο κλάσμα του δευτερολέπτου; Και μιας και αναφέρομαι στο παρόν θέμα, οφείλω να παραθέσω μια σχετική θεωρία, η οποία με ώθησε να την επεξεργαστώ εξαιτίας μιας βαθυστόχαστης και πολύπλοκης ταινίας η οποία πατάει πάνω σ'αυτή,
"Aν μια πεταλούδα κινήσει τα φτερά της στον Αμαζόνιο, μπορεί να φέρει βροχή στην Κίνα". Διαφορετικές παραλλαγές εκφράζουν ουσιαστικά την ίδια ιδέα: μια απειροελάχιστη μεταβολή στη ροή των γεγονότων οδηγεί, μετά από την πάροδο αρκετού χρόνου, σε μια εξέλιξη της ιστορίας του συστήματος δραματικά διαφορετική από εκείνη που θα λάμβανε χώρα, αν δεν είχε συμβεί η μεταβολή. Συνεπώς, ενώ πράγματι ένα ασήμαντο γεγονός μπορεί να αλλάξει άρδην την πορεία της ιστορίας, δεν είμαστε σε θέση να ξέρουμε ποια θα ήταν η εξέλιξη του συστήματος χωρίς το γεγονός και άρα, δεν μπορούμε να σχεδιάσουμε τις ενέργειές μας ώστε να πετύχουμε ένα επιθυμητό σημαντικό αποτέλεσμα σε βάθος χρόνου - μπορούμε να προγραμματίζουμε αποτελεσματικά μόνο μέχρι τον χρονικό ορίζοντα που χαρακτηρίζει το σύστημα. Η γνώση ότι ένα ασήμαντο γεγονός οδήγησε σε κάτι "μεγάλο" μπορεί, μερικές φορές, να αποκτηθεί εκ των υστέρων, αν και συνήθως ακόμη κι αυτό είναι αδύνατον.
Επομένως... γιατί το φιλοσοφώ; :/
Προφανώς, διοτί η λογοτεχνία στην οποία υποχρεούμαι νε εξεταστώ σε 8:30 ώρες φαντάζει θεαματικά ανούσια, αδιάφορη και ανεπαρκής συγκριτικά με τούτα τα σύνθετα θέματα. Είμαι άραγε μια κοινή προβληματισμένη έφηβη, που διανοείται τα "ανεξήγητα", "μεταφυσικά" κι "εξωπραγματικά" φαινόμενα του σύγχρονου κόσμου μας κι επιχειρεί να χαρίσει μιαν αιτιολογία σε oτιδήποτε αμφιλεγόμενο; Όνειρό μου, στόχος και σκοπός της ζωής μου είναι να ανακαλύψω και να εξηγήσω τα πάντα : Απο το γιατί οι κατσαρίδες είναι ανθεκτικές, μέχρι τα εγκεφαλικά κύτταρα του ανθρώπου, άραγε θα τα καταφέρω; Μήπως ο δημιουργός μας έχει φροντίσει να μας αποτρέψει απο τέτοιες εξηγήσεις με αποτέλεσμα να οδηγηθώ μόνη στην "παραίτησή" μου και να καταλήξω σ' ένα μουντό γραφειάκι, με πικρό καφέ, σκύλες συναδέλφους κι ένα στρυφνό αφεντικό τ΄οποίο θα κόβει κατακόρυφα το μισθό μου, ειδάλλως θα ζητάει να του στήνομαι κάθε βδομάδα; Ντάξει, το παρατράβηξα, λιγάκι. Είμαι κάπως ακραία ώρες ώρες. Ίσως και να καταλήξω κάπου ενδιάμεσα. Μα τι σκέφτομαι νυχτιάτικα; Nα τη πάλι η αβεβαιότητα του μέλλοντος που στοιχειώνει την παρούσα φάση μου. Γιατί να μην μπορώ να εκτιμήσω τη δεδομένη στιγμή ως έχει; Mόλις περάσει θα τη νοσταλγώ, αδιαμφισβήτητα και θ' αναλύω θεωρίες του χάους προκειμένου να την κερδίσω πίσω...':P Ένας φάυλος κύκλος. -.-' Σενάρια επιστημονικής φαντασίας τη στιγμή που δεν ξέρω καν τι κατεύθυνση θ' ακολουθήσω. (Με εξιτάρει η θετική, το να κάνω έρευνες για τα πάντα, να ανακαλύψω τη δημιουργία και την πολυπλοκότητα του σύμπαντος) φυσικά ο ανταγωνισμός και οι προβληματισμοί που έπονται φαντάζουν αβάσταχτοι και μόνο στη σκέψη. Παρόλαυτά, μένω στην ιδέα. Είναι τόσο δελεαστική... Γιατί με καταλαμβανει η τάση να επιθυμώ να μαθαίνω τα πάντα; Η περιέργεια σκότωσε τη γάτα, λέει ο λαός μας. Η επιστήμη όμως τη γλίτωσε, σωστά; :D Χα. Να το το εναλλακτικό, ναααα το!

Τις καληνύχτες μου.

You 're so fucking special.

When you were here before,
Couldn't look you in the eye
You're just like an angel,
Your skin makes me cry.

You float like a feather
In a beautiful world
I wish I was special
You're so fuckin' special...

But I'm a creep,
I'm a weirdo
What the hell am I doin' here?
I don't belong here!

I don't care if it hurts,
I wanna have control
I want a perfect body
I want a perfect soul

I want you to notice
when I'm not around
You're so fuckin' special
I wish I was special

But I'm a creep
I'm a weirdo
What the hell am I doin' here?
I don't belong here, ohhhh, ohhhh

She's running out again
She's running out
She run run run run...
run... run...

Whatever makes you happy
Whatever you want
You're so fuckin' special
I wish I was special.

But I'm a creep,
I'm a weirdo
What the hell am I doin' here?
I don't belong here.

I don't belong here...