Είμαι περίεργη να μάθω. Σας αρέσει να μας κάνετε να αισθανόμαστε έτσι; Τόσο άσχημα; Σας χαροποιεί το γεγονός ότι εκδηλώνουμε το πόσο ευάλωτες είμαστε;
Εδώ θα γενικεύσω, δεν κρατιέμαι.
Αχ άντρες. Το κρανίο σας είναι μεγαλύτερο. Διαθέτε τσουτσούνι και σωματική δύναμη. Όλα τα υπόλοιπα εξακολουθείτε να τα διεκδικείτε, λόγω μιας κοινωνίας που όσο κι αν θέλει να δείχνει ανεπτυγμένη, εξελιγμένη και πρωτοποριακή, δεν παύει ν' ακολουθεί στερεότυπα, προκαταλήψεις, να ταμπελοποιεί, να αποκλείει κοινωνικά.
Δεν ξέρουμε να οδηγούμε, να μιλάμε, να εξουσιάζουμε, να επιχειρηματολογούμε, να αντιδρούμε, να υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματά μας. Είμαστε ένα μάτσο ανίκανα όντα!
Που απαξ και συνεχίσουμε τη ζωή μας, είμαστε αναίσθητες και καριόλες. Εσείς μάγκες.
Αν έχουμε ελεύθερες σχέσεις, πολλούς παράλληλα κι όχι κάτι σταθερό, πουτάνες. Εσείς μάγκες.
Αν σχολιάζουμε κάτι αρνητικά, κατίνες. Εσείς μάγκες.
Αν τολμήσουμε κι εκδηλώσουμε τις εκδικητικές μας τάσεις, σκύλες και κακιασμένες. Εσείς μάγκες.
Όχι, ορδές αγανακτισμένων απο την εντελώς αψυχολόγητη και απροσδιόριστη συμπεριφορά μας, που όλο προβλήματα, σύγχυση και μπελάδες σας προξενεί, δε θέλω να το παίξω φεμινίστρια.
Απλώς έχω φτάσει στο αμήν.
Εισπράττω συνεχώς έναν υποβιβασμό, μια επιθετικότητα, μια τάση για εκμετάλλευση, μια ψευδαίσθηση ανωτερότητας, ένα στερεότυπο -ειμαι αντρας γαμω και δερνω κατεχω εξουσια- σχεδόν απο τους πάντες. Και για να μη γίνομα γραφική, χρησιμοποιόντας κλισέ εκφράσεις τύπου "Τα ίδια σκατά είστε όλοι" οφείλω να επισημάνω πως ΔΕΝ είναι όλοι ίδιοι. Το προαναφερόμενο, είναι ένα γενικό χαρακτηριστικό που ανήκει στην πλειονότητα των ανδρών. Χέστηκα κι αν πληγώθηκες, αδύναμη γυναικούλα. Εγώ πηδάω και δε μιλάω.
Τελικώς, οδηγούμαστε στο συμπέρασμα πως ο τρόπος που θα φερθεί ο άλλος, οι αξίες και τα ιδανικά του, η συμπεριφορά του, η ιδιοσυγκρασία του, δε σχετίζεται με το φύλο, αλλά με το είδος του, με τον τρόπο που έχει διαμορφωθεί ο χαρακτήρας του. Όσον αφορά το γένος, παρουσιάζει ορισμένα γενικά χαρακτηριστικά που το αφορούν, όπως για παράδειγμα, οι γυναίκες είναι περαιτέρω συναισθηματικές κι έχουν ιδιαίτερα ανεπτυγμένο το μητρικό ένστικτο. Οι άνδρες, έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο (χωρίς αυτό να επηρεάζει την ευφυία, γαμώ το κέρατο) και είναι περισσότερο ανεξάρτητοι. Η πατρική αγαπη υφίσταται στις ανθρώπινες κοινωνίες, στα ζωα δεν έχει υπόσταση.
Οι γενικεύσεις και τ' αναπόδεικτα συμπεράσματα τύπου " Όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες " καθώς και "Όλοι οι άντρες είναι γουρούνια " είναι επιφανειακές δηλώσεις. Όχι άνθρωπέ μου, επειδή μια γυναίκα/ ένας άντρας σ' εκμεταλλεύτηκε δεν παει να πει πως όλοι θα τον μιμηθούν και θα ενστερνιστούν τη νοοτροπία του. Προφανώς, είναι η τάση των ανθρώπων, να υπερεκτιμούν την αγάπη που έχει να τους προσφέρει ο άλλος, την ευελιξία που δείχνει απέναντί τους, το πόσο επιρρεπής είναι στις πράξεις τους, με αποτέλεσμα να στρέφονται στο συμφέρον τους, αδιαφορώντας για το αν ο άλλος θα πληγωθεί ή όχι.
Έχω αρχίσει ν' απογοητεύομαι γενικότερα. Μάλλον κι εγώ δεν ξέρω για ποιό λόγο διαμαρτύρομαι! Τουλάχιστον, ανεξάρτητα απο το αν εισαι αντρας η γυναίκα, έχε το θάρρος να ξεκαθαρίζεις τις καταστάσεις, ακόμη κι αν είσαι λάθος. Παραδέξου το.
Τελευταία, οι ανδρες αποφεύγουν να πράττουν έτσι. Χάθηκαν τέτοιοι τύποι στις μέρες μας. Έχουν μπει όλοι στο τρυπάκι του "δεν υπάρχει αγάπη, έλα να σε γαμήσω, έχω παράλληλες γκόμενες, τη σέρνω απο τη μύτη, την κάνω ό,τι θέλω". Η γυναίκα πλεον, απ όσο μπορώ να συμπεράνω βάσει της βιωματικής μου μάθησης, μετανιώνει, μαθαίνει απο τα λάθη της, ξεκαθαρίζει, συναισθάνεται. Ο άντρας τίποτα. Μια επανειλημμένη φάση, πληγώνω πληγώνω πληγώνω και χαίρομαι. Γιατί το κάνετε αυτό;
Έστω κι άθελά σας, γιατί δεν το ξεκαθαρίζετε στη συνέχεια;
Γιατί δεν είστε ντόμπροι;
Τα ίδια αβάσιμα ερωτήματα θα μπορούσε να θέσει κι ένας άντρας σε μια γυναίκα, εφόσον έχει πληγωθεί εξαιτίας της. Δεν αντιλέγω. Μπορώ όμως να αυτοχαρακτηρίσω τον εαυτό μου και να αναρωτηθώ, απευθύνοντας το λόγο στους άνδρες που εμπίπτουν σε αυτή την κατηγορία (αλλά και σε όσες γυναίκες γνωρίζουν).
Γιατί χαίρεστε, πληγώνοντας και μειώνοντας κόσμο;
